„Digger”, czyli powidoki z przyszłości
Ofiary tragedii zachowują minimum godności. Kiedy jednak okropieństwa przekroczą pewną granicę, dalsze przedstawianie ich w konwencji tragicznej bluźnierczo umniejsza skalę grozy. Wtedy zostaje tylko śmiech.
Planeta się grzeje, bo ktoś zarabia, a ktoś inny milczy.
Ofiary tragedii zachowują minimum godności. Kiedy jednak okropieństwa przekroczą pewną granicę, dalsze przedstawianie ich w konwencji tragicznej bluźnierczo umniejsza skalę grozy. Wtedy zostaje tylko śmiech.
Zmiana klimatu interesuje nas chwilowo, przy kolejnej powodzi, rekordowej fali upałów czy spektakularnej klęsce żywiołowej. Badania wyraźnie pokazują, że media coraz rzadziej pochylają się nad kryzysem klimatycznym.
Od dziesięcioleci dużo nam opowiadano o humanistycznych wartościach, na jakich opiera się demokratyczny świat Zachodu. Przyjęliśmy te wartości i uznaliśmy je za swoje.
Kiedy dotarło do mnie, że Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Białymstoku planuje retencję krajobrazową, która będzie realizowana za pomocą budowanych własnoręcznie „tam bobrowych”, usiadłem z wrażenia na wyschniętym dnie Małej.
Czwarte zwycięstwo Luli ma znaczenie wykraczające poza Brazylię, jeśli chodzi o handel, ochronę klimatu i Amazonii, transformację energetyczną czy dostęp do surowców. Ale kwestie społeczne i obyczajowe mogą zderzyć się z rosnącymi wpływami konserwatystów.
Jako społeczeństwo stoimy w rozkroku między świadomością potrzeby zmian a przywiązaniem do koncepcji własności i radykalnej wolności. Wychodzi coś na kształt: „róbcie, co chcecie, ale nie niczego od nas nie wymagajcie”.
Mieszkańcy Piaseczna spierają się o centrum danych: jedni protestują, inni bronią inwestycji. Obawy dotyczą hałasu, niszczenia zieleni, zużycia wody. Zaufanie do lokalnych władz jest ograniczone.
Nepal odpowiada za zaledwie 0,1 proc. globalnych emisji, a ponosi ogromne koszty zmian klimatu. Globalna Północ negocjuje cele, podczas gdy kolejne kraje globalnego Południa walczą o przetrwanie.
Przez ostatnie ćwierć wieku kolejne władze Radomia wydawały miliony złotych na wyłożenie betonem lub granitem kolejnych placów w mieście. Kończące się lato pokazało, że ich odbetonowanie to niezwykle palący problem.
Osuszyliśmy większość torfowisk, regulowaliśmy rzeki i przez dekady wyprowadzaliśmy wodę z krajobrazu. Teraz państwo chce ten proces odwrócić.