Jeśli ktoś potknął się na „Vernonie Subuteksie”, powinien dać Virginii Despentes kolejną szansę – wciąż jest dobrą pisarką. Może straciła pazur, za to zyskała czytelników – książka „Drogi Dupku” we Francji odniosła ogromny sukces. W końcu to klasa średnia czyta powieści.

Flanagan zauważa, że z punktu widzenia rezultatu to, co wydarzyło się na Tasmanii, niewiele różniło się od wybuchu bomby nuklearnej, zamiar był bowiem ten sam: anihilacja.

Czy w Norwegii mieszkają też kobiety nie należące do sytej klasy średniej? Kinga Dunin czyta powieści Niny Lykke i Hilde Rod-Larsen.

Kinga Dunin czyta Ernesta Sabato i Rodolfo Walsha. „Tunel” i „Operacja Masakra” prowadzą ją przez mroczną historię Argentyny – od obsesji i paranoi po przemoc polityczną, dyktaturę i pytanie o to, kto naprawdę rządzi światem.

Powieść Kiran Desai pochłonęła mnie na długo nie tylko dlatego, że ma 800 stron, ale dlatego, że jest tak wielopłaszczyznowa, zachęca do poszukiwania dodatkowych informacji, pozwalających zrozumieć kontekst indyjski. Czasami wspaniale jest móc zanurzyć się tak w jakiejś książce.

Mężczyźni są pogardzającymi kobietami mizoginami, ale wciąż oczekują od kobiet matczynej troski i opieki. Strategia kobiet to zatrudnić się na chwilę, znaleźć dobrego męża i zajść w ciążę, niekoniecznie w tej kolejności. Tak, jesteśmy w Tokio.

„Faszyzm zwykle zaczyna się od strachu, a kończy nienawiścią”. Kinga Dunin czyta norweską klasykę sprzed 50 lat, opowiadania niesamowite argentyńskiej pisarki i nowe wydanie „Wielkiej trwogi” Marcina Zaremby.

Kinga Dunin czyta „Cesarstwo, które nigdy nie istniało” Angeliki Gorodischer i „Zabójczy potencjał” Hanny Deitch.

Kinga Dunin czyta „Lazara” Nelio Biedermanna i „Jeśli nie wolno nam śpiewać” Elizabeth O’Connor.

Początkowo styl „Ciała” był dla mnie nieco nudny i dezorientujący, jednak dość szybko znalazłam w tym coś hipnotyzującego. Nagroda Bookera z 2025 roku nie wydaje mi się pomyłką.