🚶‍♀️ Migracje

Becky Manawatu, Najat El Hachmi i Selma Skenderović przetwarzają własne doświadczenia migracji i wykluczenia na język prozy wciągającej i oryginalnej. Warto czasem wyjrzeć poza własne opłotki.

Setki tysięcy cudzoziemców mieszkają w Polsce legalnie, pracują i płacą podatki – ale przez rok, dwa, czasem dłużej czekają na decyzję, którą prawo nakazuje wydać w 60 dni. Tracą zaufanie do administracji publicznej, a państwo polskie tak naprawdę nie wie, kto tu przyjechał i co robi.

Sama popularyzacja wiedzy nie przyczyni się do osłabienia nastrojów antyukraińskich. Potrzeba nowej narracji, wizji przyszłości. A tego w Polsce brak.

Jak to możliwe, że ofiary represji i realnej przemocy aparatu siłowego swojego państwa kibicują przemocy policji wobec protestujących na europejskich oraz amerykańskich ulicach?

Zamiast powielać dyskryminacyjne mechanizmy, których Polacy sami doświadczają jako migranci na Zachodzie, warto wprowadzić mądrą politykę integracji.

Antyukraińskie nastroje nie będą kluczowe dla decyzji o wyjeździe z Polski. Nasze podejście wpłynie jednak na przyszłość osób, które tu pozostaną – i na to, czy będą w stanie w pełni włączyć się w polskie społeczeństwo.

Polska potrzebuje pracowników, ale nie może budować polityki migracyjnej wyłącznie na potrzebach pracodawców szukających taniej siły roboczej.

Łatwiej dostrzec przyczynę ekonomicznych turbulencji w migrancie niż w fałszu globalizacyjnego paradygmatu.

Teza, że za to, co dzieje się we Francji, odpowiedzialność ponosi polityka Tuska i Merkel wobec kryzysu uchodźczego z 2015 roku, jest absurdalna. I to nawet jeśli uznamy, że to, co stało się w sobotę, najlepiej tłumaczy migracja.

MSWiA proponuje do trzech lat więzienia za świadome ułatwianie pobytu osobie przebywającej w Polsce niezgodnie z przepisami. Przy zawieszeniu prawa do azylu widzieliśmy już, jak daleko można przesuwać granice praw człowieka za pomocą nieostrych konstrukcji prawnych. Teraz pojawia się kolejne ryzyko.