Krytyka Polityczna✊ Największy lewicowy dziennik w Polsce

W pyle wdychanym przez ratowników 11 września 2001 był sproszkowany beton, gips i włókno szklane. Płonące paliwo lotnicze i elektronika uwalniały azbest, ołów, rtęć, chrom, nikiel, cynk i kadm. Agencja Ochrony Środowiska wydała oświadczenie, że powietrze na zewnątrz nie stanowi zagrożenia.

Profesorki Agata Starosta, Karolina Kremens i Maria Górna od wielu miesięcy alarmują: polska nauka jest głodzona, a władzy to nie przeszkadza. Dziś wiemy, że pieniędzy w budżecie na przyszły rok będzie nieco więcej. Słowo „nieco” jest tu jednak kluczowe.

Wszystkie masturbacje w samotności są do siebie podobne. Każda masturbacja z AI-partnerem jest szczególna na swój sposób.

Podręcznikowe spacyfikowanie parlamentarnej lewicy przez rząd Tuska nie znaczy, że ta absolutnie niczego nie załatwiła. Sęk jednak w tym, że nawet drobnych sukcesów Nowa Lewica nie potrafi w atrakcyjny sposób zaprezentować opinii publicznej.

Na jednym z kijowskich osiedli mieszkaniowych w biały dzień doszło do strzelaniny między funkcjonariuszami dwóch czołowych ukraińskich służb specjalnych. Jakie procesy stoją za tym incydentem i co mówią o wojennej Ukrainie?

Wyniki wyborów w Saksonii-Anhalt pokazują, że nie można tłumaczyć sukcesów skrajnej prawicy samą migracją.

Łowiectwo chce być postrzegane jako nowoczesna metoda ochrony przyrody, ale w praktyce rzadko ma z nią cokolwiek wspólnego. Społeczeństwo rozumie to coraz lepiej.

Wizją przyszłego robotycznego dobrobytu mami się ludzi przyciśniętych do ściany przymusem ekonomicznym, żeby kręcili na siebie kolejny bat. A przy okazji przyzwyczajali się do nieustannej kontroli pod czujnym okiem kamer, które sami na siebie zakładają. Z własnej woli, rzecz jasna, bo przecież nikt nikogo do niczego nie zmusza.

Studentów przybywa, ale miejsc w publicznych akademikach ubywa, zaś miejsca w prywatnych bywają droższe, niż wynajem na rynku komercyjnym. Rządząca koalicja nie dowiozła nawet promila tego, co obiecała.

Gloria Steinem nie była feministką ślepą na kwestie klasowe. Pozostaje jednak pytanie: dlaczego właśnie ona stała się twarzą ruchu, podczas gdy antyimperialne, socjalistyczne feministki pozostały postaciami w najlepszym razie drugoplanowymi?

Wyrastająca z osobistego doświadczenia anegdota mojej babci nie powie mi nic o danych makroekonomicznych, te zaś nie powiedzą mi, jak transformacja została przeżyta przez takich ludzi, jak moja babcia – jakie wiązały się z nią emocje, poczucie straty, awansu czy niepewności.

Czy w Norwegii mieszkają też kobiety nie należące do sytej klasy średniej? Kinga Dunin czyta powieści Niny Lykke i Hilde Rod-Larsen.