„Pocieszycielki”. Niewolnictwo seksualne w imperialnej Japonii
Dziś mówi się o „kobietach pocieszycielkach”, choć dokumenty określały je „wojskowym ładunkiem”, a żołnierze – „publicznymi latrynami”.
Dziś mówi się o „kobietach pocieszycielkach”, choć dokumenty określały je „wojskowym ładunkiem”, a żołnierze – „publicznymi latrynami”.
Niby nie wszyscy muszą studiować, gospodarka potrzebuje pracowników wykonawczych. Tylko że o tym, kto trafi do uboższej siły roboczej, nie decydują indywidualne wybory i predyspozycje, lecz systemowy przymus ekonomiczny.
III RP nie toleruje strajków tak samo, jak nie tolerował ich PRL. Nawet metody pacyfikowania pracowniczego oporu są podobne.
Zarówno autorytarny PRL, jak i neoliberalna III RP potrzebowały dokładnie tego samego: pracownika karnego, nieświadomego swoich zbiorowych praw i przekonanego, że wszelki opór jest bezcelowy.
W lamentach nad kryzysem demograficznym nie chodzi o „przyszłość narodu”, ale o znaczący ubytek pracowników i równie silny spadek popytu. Dla elit kapitalizmu jedno i drugie wieszczy krach.