Setki tysięcy cudzoziemców mieszkają w Polsce legalnie, pracują i płacą podatki – ale przez rok, dwa, czasem dłużej czekają na decyzję, którą prawo nakazuje wydać w 60 dni. Tracą zaufanie do administracji publicznej, a państwo polskie tak naprawdę nie wie, kto tu przyjechał i co robi.
Sama popularyzacja wiedzy nie przyczyni się do osłabienia nastrojów antyukraińskich. Potrzeba nowej narracji, wizji przyszłości. A tego w Polsce brak.
Rosja ma w Dżakarcie ponad stu dyplomatów, Ukraina od półtora roku nie ma tam nawet ambasadora. Dlaczego Indonezyjczycy widzą w Rosji „starego przyjaciela”, czemu antykolonialna narracja Kijowa do nich nie trafia i co mogłoby to zmienić?
Polityka historyczna Polski i Ukrainy nie musi diametralnie się różnić. O potrzebie wypracowania wspólnej wizji historii rozmawiamy z jednym z najbardziej znanych ukraińskich historyków.
Od 2023 roku polityczne relacje między Warszawą a Kijowem są napięte. Czy przekłada się to na wzajemne kontakty gospodarcze?
Osoby, które podczas pełnoskalowej wojny wyjechały za granicę, wykazują silniejsze objawy PTSD niż ci, którzy zostali w kraju – mówi ukraińska psycholożka.
W czwartym odcinku „Z akcentem” Olena Babakova rozmawia z Agnieszką Lichnerowicz, dziennikarką Polskiego Radia i Lechem Wojciechowskim, pułkownikiem rezerwy z Frontline Foundation.
Wiadomości o tym, że ktoś pijany w jakimś miasteczku krzyczał do Ukrainek, żeby „wypierdalały z Polski”, nie odbierają mi ochoty na wyjście z domu. Ale sondaż dla „Rzeczpospolitej” – owszem. I każe gruntownie odświeżyć anglojęzyczne CV.
W trzecim odcinku „Z akcentem” dyskutują ze sobą Mariia Zolkina z Fundacji Demokratyczne Inicjatywy i dr Daniel Szeligowski z PISM.
Coraz częściej słychać, że głównym źródłem nastrojów antyukraińskich w Polsce jest polityka Zełenskiego. Owszem, „bohaterowie UPA” nie pomagają, ale to nie Zełenski wrzucił temat o życiu z socjalu, i to nie ukraińscy politycy zmuszają szkoły do ignorowania bullyingu na ukraińskich dzieciach
Wspieraj 
Wspieraj 
Wydawnictwo 
Obserwuj 
