Muzyka

Najlepsze okładki muzyczne 2013

Antoni Michnik wybiera najlepsze okładki ubiegłorocznych albumów i singli.

Przedstawiam wam moje ulubione tegoroczne osiągnięcia na często pomijanym i rzadko analizowanym polu popkultury – ulubione okładki zeszłorocznych płyt.

 

Teoretycznie można by się spodziewać, że w dobie digitalizacji muzyki oraz stopniowego kurczenia się rynków tradycyjnych nośników obrazki towarzyszące albumom muzyki popularnej stracą na znaczeniu. Dzieję się jednak odwrotnie: kiedy coraz większym wyzwaniem staje się sprzedaż winyli oraz płyt, rozwija się rynek limitowanych edycji oraz wydań „deluxe”. Dzisiejsi konsumenci często sięgają po fizyczne nośniki muzyki dopiero wtedy, gdy pojawiają się w atrakcyjnej estetycznie formie, będąc skończonymi dziełami dizajnu z jednej strony i efektownymi bibelotami z drugiej. Co więcej, okazało się, że także w sieci album czy mixtape potrzebuje wizualnego wyróżnika, żeby przyciągnąć uwagę w morzu innych plików oraz streamów. 

 

Tymczasem twórcy grafik wciąż są pomijani w wielu sytuacjach. O ile czymś naturalnym stało się dzisiaj, że w teledysku pojawia się nazwisko reżysera, o tyle wciąż na wielu płytach, a także na ogromnej większości singli, brak odpowiednich informacji. Jest to tym bardziej skomplikowane, że przeważnie za stronę graficzną albumu odpowiedzialna jest więcej niż jedna osoba – kto inny jest twórcą ilustracji, a kto inny odpowiada za dizajn całości ze strony wytwórni. Odmienną kwestię stanowią serie poszczególnych wydawnictw, niekiedy rewelacyjnie pomyślane jako całość. Na poniższy zestaw składają się jednak płyty, które ukzały się poza seriami. Których okładki najbardziej mnie w tym roku przykuły jako samodzielne wizualne projekty.

 

(kolejność alfabetyczna wg wykonawców)

 

Boneface dla Queens Of The Stone Age – Like Clockwork
(Matador)


 

 

Byron Spencer dla Clubfeet – Heirs & Graces The Remixes
(Illusive Sounds)


 

 

Cam Merton dla [The] Caseworker – Voices out there
(single) (Hidden Shoal)


 

 

Chase Jarvis dla !!! – Thr!!!er
(Warp)


 

 

Disclosure (Guy & Howard Lawrence), Kate Moross dla Disclousure – Settle
(Island)


 

 

Dominic Flannigan, Eclar Fifi dla Machinedrum – Vapor City
(Ninja Tune)


 

 

Forest Swords (Matthew Barnes) dla Forest Swords – Engravings (Tri Angle)


 

 

Gill Tucker dla Beaches – She Beats
(Chapter Music)


 

 

Jack Marshall dla King Krule – 6 Feet Beneath The Moon
(True Panther/XL)


 

 

James Robert Moore dla Willie Burns – Land vs Air
(Sex Lies Magnetic Tape)

 

 

 

Julian House dla The Focus Group – Electric Karousel
(Ghost Box)

 

 

 

Leif Podhajsky, Alison Fielding dla The Horrors – Higher
(XL)


 

 

McLean Stephenson dla Kirin J Callinan – Embracism
(XL/Siberia/Terrible)


 

 

Michael Cina dla Fort Romeau – Stay I True EP
(Ghostly)


 

 

Mike Donovan dla Mike Donovan – Wot
(Drag City)


 

 

Siriusmo (Moritz Friedrich) dla Moderat – Moderat II
(Monkeyyown)


 

 

Stanley Donwood dla Atoms For Peace – Amok
(XL)


 

 

Świetliki, Bartosz Wiłun dla Świetliki – Sromota (Karrott Kommando)

 

 

 

Tim Farrell dla Jetplane Landing – Don’t Try
(Smalltown America)


 

 

Yes Studio, MJ Kim, Paul McCartney dla Paul McCartney – New
(Virgin EMI/Hear Music)


 

 

__
Ten artykuł nie powstałby, gdyby nie wsparcie naszych darczyńców. Dołącz do nich i pomóż nam publikować więcej tekstów, które lubisz czytać

Antoni Michnik
Antoni Michnik
Historyk kultury, performer
Doktorant w Instytucie Sztuki PAN, absolwent Instytutu Historii Sztuki UW, historyk kultury, performer. Członek założyciel researchersko-performatywnej Grupy ETC. Od jesieni 2013 roku w redakcji magazynu „Glissando”. Publikował m.in. w „Kontekstach”, „Kulturze Popularnej”, „Kulturze Współczesnej”, „Kwartalniku Filmowym”, „Dialogu”, „Roczniku Historii Sztuki”, „Zeszytach Literackich”. Współredaktor książek „Fluxus w trzech aktach. Narracje – estetyki – geografie” Grupy ETC (Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2014) oraz „Poza Rejestrem. Rozmowy o muzyce i prawie autorskim” (Fundacja Nowoczesna Polska, 2015).
Zamknij