Sama popularyzacja wiedzy nie przyczyni się do osłabienia nastrojów antyukraińskich. Potrzeba nowej narracji, wizji przyszłości. A tego w Polsce brak.
Zamiast powielać dyskryminacyjne mechanizmy, których Polacy sami doświadczają jako migranci na Zachodzie, warto wprowadzić mądrą politykę integracji.
Antyukraińskie nastroje nie będą kluczowe dla decyzji o wyjeździe z Polski. Nasze podejście wpłynie jednak na przyszłość osób, które tu pozostaną – i na to, czy będą w stanie w pełni włączyć się w polskie społeczeństwo.
Polska potrzebuje pracowników, ale nie może budować polityki migracyjnej wyłącznie na potrzebach pracodawców szukających taniej siły roboczej.
Łatwiej dostrzec przyczynę ekonomicznych turbulencji w migrancie niż w fałszu globalizacyjnego paradygmatu.
Niby nie wszyscy muszą studiować, gospodarka potrzebuje pracowników wykonawczych. Tylko że o tym, kto trafi do uboższej siły roboczej, nie decydują indywidualne wybory i predyspozycje, lecz systemowy przymus ekonomiczny.
Przestajemy dostrzegać, że powszechna edukacja jest cywilizacyjnym osiągnięciem. Wystarczy kupiony dyplom, by dostać stanowisko; wystarczy nakręcić filmik, by zyskać sławę w sieci. Rodzice wierzą, że ta prawdziwa edukacja jest możliwa, ale gdzieś indziej, poza systemem i tą okropną szkołą.
Ludzie tacy jak „hipnotyzer” Anatolij Kaszpirowski byli pasożytami doskonale adaptującymi się do czasu przejściowego, gdy katastrofa ideologii była dla wszystkich oczywista, ale nowa całość jeszcze nie została poskładana.
Po klęsce w głosowaniu za zniesieniem dwukadencyjności w samorządach zszokowany szef PSL zapowiada referendum w sprawie dwukadencyjności w Sejmie. Mocne słowa jak na posła z 15-letnim stażem otoczonego Józefami Zychami, ale cóż – chyba bierzemy?
Obserwowana przy okazji protestów we Francji niechęć Polaków do antysystemowego buntu wydaje się groteskowa tym bardziej, że systematycznie rośnie poparcie dla prawicowego populizmu.
Wspieraj 
Wspieraj 
Wydawnictwo 
Obserwuj 
