Wspieraj 
Wspieraj 
Wydawnictwo 
Obserwuj 
Urojeniami żyją wszyscy, którzy wierzą, że imigracja kompletnie rujnuje kraj, a jednocześnie są pewni, że da się tych złych imigrantów z kraju wyrzucić.
O tym, jak prawica kłamie na temat migrantów sprawiających rzekomo same kłopoty, napisano już wiele. Przeciwnicy imigracji nadal nie chcą rozumieć, iż wśród imigrantów zwykle nie istnieje nadreprezentacja przestępstw. W Polsce mamy na przykład 10-11 przestępstw na 1000 Ukraińców oraz około 20 przestępstw na 1000 Polaków.
Nietrudno się domyślić, że świeżo przybyły imigrant 10 razy się zastanowi, zanim zacznie popełniać przestępstwa w obcym kraju, z obcą policją i obcymi więzieniami. Dlatego więcej przestępstw popełniają Polacy niż Ukraińcy, i to właśnie per capita. Przeciwnicy imigracji nie rozumieją, że Ukraińcy mają ogromny wkład w PKB Polski – od prac fizycznych po pracę w ochronie zdrowia, IT czy usługach biurowych – i że gwałtowny odpływ tak ogromnej liczby pracowników po prostu załamałby wiele usług w kraju, nie mówiąc o ogromnym wzroście cen.
Wspieraj nas
Płatność odnawialna. W każdym momencie możesz zrezygnować z płatności.
Nie rozumieją także, że nie da się zmusić Polek do rodzenia większej liczby dzieci żadną odgórną polityką, bo Polki wybrały model życia, w którym ważniejsza od ilości jest jakość życia rodziny (w tym ewentualnie pierworodnego dziecka). I wobec starzejącego się społeczeństwa jesteśmy, zwłaszcza przy obecnym modelu emerytalnym, zmuszeni do zasilania populacji młodymi ludźmi w wieku produkcyjnym. Wypieranie tych faktów jest prawie tak zabawne, jak księżycowe pomysły o sprowadzaniu potomków Polaków z Kazachstanu albo takiej automatyzacji kraju, że ludzie do pracy nie będą potrzebni.
Prawicowy paradoks uchodźców wojennych
Największym oderwaniem od rzeczywistości polskiej prawicy jest wiara w to, iż setki tysięcy imigrantów z Ukrainy po prostu wrócą do siebie. Że jak tylko wojna się skończy, to cyk i ich nie ma.
Tymczasem im dłużej imigrant przebywa w danym kraju, tym mniejsze prawdopodobieństwo powrotu „do siebie”. Krok po kroku organizuje sobie w nowym miejscu życie, pracę, poznaje ludzi. Ma tu dzieci, sąsiadów, często także partnera czy partnerkę.
Mało tego, powrót miałby sens, gdyby imigrant wracał na bezpieczną i zasobną Ukrainę. A przecież nawet pokój czy inne zawieszenie broni na froncie nie daje wysokiego prawdopodobieństwa, iż Putin da sobie spokój na dłuższą metę. W tym sensie dla setek tysięcy Ukraińców powrót będzie powrotem do koszmaru, być może bez możliwości ponownego wjazdu do Polski.
Można tu zauważyć pewien paradoks. Skoro to trwały, wiarygodny pokój i dobrobyt odbudowanego kraju są głównymi determinantami powrotu imigrantów do ojczyzny, to prawica powinna robić wszystko, aby Rosja sromotnie przegrała, a UE, w tym Polska, dała pieniądze na odbudowę Ukrainy.
Tymczasem polska prawica (poza niedobitkami PiS-u) chce robić wszystko, aby Ukrainie w tej wojnie było trudniej, o dofinansowaniu jej nawet nie mówiąc. A przecież im bardziej osłabiona Ukraina i im dłuższa wojna, tym bardziej ukraińscy imigranci do niebezpiecznej i osłabionej Ukrainy nie wrócą. Nie pierwszy raz polska prawica nie potrafi połączyć kropek.
Deportacje, czyli porażka w stylu Trumpa
Jeśli więc imigranci ukraińscy będą chcieli zostać w Polsce na dłużej, to teoretycznie możliwe są dwa wyjścia. Pierwsze to ich stąd, jak to się mówi obecnie na prawicy, „wygonić”. Wyborcy właściwie próbują to robić oddolnie, stąd masa tych, zwłaszcza werbalnych, ataków także w realu: w stylu „won na front”, „wypad do siebie”.
Podpinać się pod to próbują i zdesperowani politycy. Jak chociażby Tomasz Bocheński ze swoim pomysłem „o deportacji wszystkich ukraińskich mężczyzn w wieku poborowym, którzy nie pracują legalnie w Polsce”. Abstrahując od kwestii moralnych i tego, jak bardzo obrzydliwe są to pomysły, bazujące czy to na przemocy obywatelskiej, czy państwowej, są one także, rzecz jasna, kompletnie nieskuteczne. W przypadku kampanii nienawiści i przemocy ulicznej najlepiej widać to na przykładzie… Polaków w Wielkiej Brytanii. Ci bowiem, mimo szczucia przed brexitem, masowo z Wysp do Polski jednak nie wracali. I dopiero coraz większy dobrobyt w Polsce skłonił ich do powrotu. Baza zawsze wygra z nadbudową.
Podobnie jest w przypadku pomysłów instytucjonalnej deportacji. Po pierwsze, przy tej liczbie mężczyzn z Ukrainy w Polsce wymagałoby to miliardowych nakładów na służby. Po drugie, banalnie można by było to obejść. Skoro polski pracodawca potrafi obejść kodeks pracy, to wystawienie umowy o pracę na 1/30 etatu nie wydaje się trudne, zwłaszcza że owym pracodawcą może być koleżanka czy kolega imigrant z Ukrainy.
!["Odwagi! [o zaangażowaniu młodych]" Dominika Lasota](https://krytykapolityczna.pl/wp-content/uploads/2026/04/odwagi-plomienie-okladka.jpg)
Próba odgórnej deportacji spowodowałaby też zbyt dużą niepewność zatrudnienia mężczyzn, z których część (analogicznie jak imigranci w USA) zaczęłaby się ukrywać, więc przedstawiciele biznesu dojechaliby Bocheńskiego z kolegami za niszczenie polskich przedsiębiorców. Słowem, skończyłoby się tak jak z ICE Trumpa, które deportuje mniej osób niż administracja Obamy, ale robi to o wiele brutalniej i jest przez ogrom społeczeństwa znienawidzone.
Automatyzm migracyjny
Istnieje jednak drugie wyjście. Skoro imigranci z Ukrainy zostaną i mimo mokrych snów nie da się ich siłą wypchnąć z kraju, można spróbować integracji. Teoretycznie Polska ma imigrantów bardzo bliskich kulturowo, rozumiejących obyczaje i język, mających nie tylko tragiczną, ale też wspólną, bohaterską przeszłość. Ludzi chętnych do pracy, którzy poza pojedynczymi przypadkami chcą tu legalnie pracować i urządzić sobie życie.
Taki pomysł miał przecież PiS, ze swoimi głośnymi centrami integracji, zanim je w popłochu zamykał i kłamał – jak to PiS – że to nie ich pomysły. Tymczasem takie centra mogłyby być znakomitym punktem wyjścia do radzenia sobie nie tylko z obecnymi, ale przede wszystkim przyszłymi problemami związanymi z życiem kilku narodów w jednym państwie. Po zmapowaniu potrzeb zawodowych w Polsce można by przyspieszyć edukację i pokryć braki w budownictwie, transporcie czy w szkołach. Można próbować integracji sąsiedzkiej. Można wychowywać Ukraińców nie tyle na Polaków, co na polskich obywateli, tak jak wychowuje się Polaków na obywateli Wielkiej Brytanii czy USA.
Oczywiście prawicowe antyimigranckie złudzenia do tego nie dopuszczą. Automatyczne uznawanie imigracji za coś złego i naiwna wiara w to, iż owo zło da się z Polski wyrzucić, sprawiają, iż popełniamy dokładnie te same błędy, jakie wobec imigracji popełniały inne kraje.
Wychowanie nowej subkultury
Szczucie, nagonka, traktowanie figury imigranta jako tego złego, szczycenie się deportacjami (jak rząd Tuska) będzie w Polsce z jednej strony zmuszało Ukraińców do samoorganizacji (także politycznej), wpychało ich w getta własnych osiedli i dzielnic oraz ekonomiczną szarą strefę. Z drugiej strony będzie rosło nowe pokolenie Ukraińców (zwłaszcza młodych mężczyzn) znających dobrze język polski, polską szkołę i polskich rówieśników, którzy tę Polskę znienawidzą. Właśnie za to, że zamiast integracji zaproponowano im tylko pięść i pogardę.
Dopóki polska prawica nie zrozumie, że jesteśmy już po kroku pierwszym, czyli masowej imigracji z innego kraju, i po kroku drugim, a więc bardzo prawdopodobnym braku powrotu na Ukrainę, dopóty będziemy świadkami kolejnego delulu i obrzydliwych bocheńskich propozycji.
Obawiam się jednak, że gdy już zrozumieją, będzie za późno.
Tak jak przedmieścia Paryża mają swoją subkulturę nienawiści do państwa francuskiego przez kolejne pokolenia imigrantów, tak przedmieścia Warszawy, właśnie przez polską prawicę, mogą sobie wychować własną subkulturę ukraińskich osiedli, które Polską będą gardzić. I kto wie, być może właśnie wówczas zaczną celowo wieszać banderowskie flagi, żeby jeszcze bardziej polską prawicę bolało.
Komentarze
Trolle, boty, ścieki zostawiamy platformom. U nas możesz wziąć udział w sensownej dyskusji. Ale najpierw zapoznaj się z jej regulaminem!