Przemoc

7 listopada 2026 to nie tylko cierpienie i śmierć konkretnych osób, nie tylko ogólny szok, ale i kres liberalno-prawicowej fantazji o Polsce jako bezpiecznym kraju.

Sprawca zbrodni w Krakowie nie żyje i być może nie dowiemy się, dlaczego zabił. Ale wiemy, że można było temu zapobiec, gdyby państwo pilniej obserwowało ludzi maniakalnie zafascynowanych bronią palną.

Czy można wyćwiczyć odruchy, które ratują życie, nie doświadczając wojny? Rozmawiamy z wolontariuszką, która regularnie jeździ do Ukrainy.

Dziś mówi się o „kobietach pocieszycielkach”, choć dokumenty określały je „wojskowym ładunkiem”, a żołnierze – „publicznymi latrynami”.

Dwie Afganki. Dwa różne doświadczenia przemocy ze strony mężczyzn, którzy nie są zainteresowani wolnością – bo ją mają. Jedna wiara – w siłę kobiet, i jedno przesłanie dla świata: „Przestańcie wspierać talibów”.

Wystarczy kilka minut szukania, by znaleźć się w pornograficznym eldorado: dyskusje o „cyckach żony”, „majtkach żony”. Posty: „Ocenie i zwalę do waszych matek i sióstr, najlepiej, żeby to były zdjęcia z ukrycia”.

Roblox i TikTok to nie tylko rozrywka. Ekstremistyczne grupy wykorzystują je, by docierać do młodych ludzi. Jak wygląda rekrutacja do przemocy?

5 października zainaugurowana została trzecia edycja kampanii społecznej Dzieciństwo bez Przemocy. Trzy dni później przez kraj przetoczyła się seria informacji i alarmów o nastolatkach planujących zamachy w swoich szkołach.

Być może sądzicie, że recepturę zastrzyków trucizny używanych do egzekucji opracowali znamienici lekarze kierujący się wiedzą naukową i względami humanitaryzmu. Tak pewnie powinno być – ale tak nie było.