Donald Tusk

Być może należy pogodzić się raz na zawsze z tym, że „Trybunał umarł, Trybunał jest martwy, stary”. I przestać wierzyć, że da się go naprawić. Tylko kibicować, żeby najpierw symbolicznie, a potem prawnie, sczezł do końca.

Pełczyńska-Nałęcz była nie tylko główną antagonistką Tuska w tym rządzie, ale przede wszystkim PSL-u. To PSL, które do dziś wiele osób utożsamia ze wszystkimi patologiami polskiej polityki lokalnej, promowało te projekty, które blokowała ministra.

Po klęsce w głosowaniu za zniesieniem dwukadencyjności w samorządach zszokowany szef PSL zapowiada referendum w sprawie dwukadencyjności w Sejmie. Mocne słowa jak na posła z 15-letnim stażem otoczonego Józefami Zychami, ale cóż – chyba bierzemy?

W Niemczech działa tani „bilet zintegrowany” na transport publiczny, jaki w Polsce obiecywał Donald Tusk. U nas bilety kolejowe bywają horrendalnie drogie, za to zrzucamy się na tańszą benzynę – dokładnie tak, jak w swoim kraju postuluje Alternative für Deutschland.

Im mniej poważnie politycy nas traktują, tym trudniej brać na serio ich alarmistyczne ostrzeżenia. Szczególnie, gdy alarmizm komunikatów władzy nie współgra z jej działaniami.

Podręcznikowe spacyfikowanie parlamentarnej lewicy przez rząd Tuska nie znaczy, że ta absolutnie niczego nie załatwiła. Sęk jednak w tym, że nawet drobnych sukcesów Nowa Lewica nie potrafi w atrakcyjny sposób zaprezentować opinii publicznej.

Dzięki nowej reformie podatkowej więcej pieniędzy zostanie w portfelach – tych należących do najlepiej zarabiających pracowników. Nie powinniśmy wychwalać rządu tylko dlatego, że zawsze mogło być gorzej.

W obszarze podatków od Koalicji Obywatelskiej można oczekiwać wszystkiego, co najgorsze. Tymczasem dostaliśmy ustawę, która przybliży nas nieco do standardów Europy Zachodniej.

Na ile mogę samemu naruszać moralność, naprawiając niemoralny świat? – zdają się pytać dziś sympatycy liberalnego obozu. I, jak widać, nie ma wśród nich konsensusu.

I tak to leci: raz się nakrzyczy na ministra przed kamerami, raz się nagra tiktoka o żurku i o Żurku, a innym razem powoła coś na kształt Reduty Dobrego Imienia Macieja Świrskiego w wydaniu korporacyjnym.