🎓 Edukacja

Mimo kolesiostwa, przekrętów i saloników VIP, nadal postrzegam publiczne instytucje jako relatywnie rzetelniejsze i uczciwsze niż to, co dzieje się poza systemem. Kim są osoby nauczające, które trwają wraz ze mną jako pracownice i pracownicy państwowi?

Niby nie wszyscy muszą studiować, gospodarka potrzebuje pracowników wykonawczych. Tylko że o tym, kto trafi do uboższej siły roboczej, nie decydują indywidualne wybory i predyspozycje, lecz systemowy przymus ekonomiczny.

W Lublinie coraz częściej wyją syreny i przychodzą alerty RCB. Mieszkańcy opowiadają o strachu, ewakuacjach i przygotowaniach na zagrożenie.

Gdy rozbite witryny stają się ważniejszym tematem, niż warunki życia ludzi, którzy wyszli na ulice, korzystają na tym wyłącznie odpowiedzialni za całe zamieszanie politycy.

Być może nagminne wbijanie poprzez język do głowy, że istnieją „niewidzialni” pracownicy, pozwoli wreszcie przełamać im zaklęty krąg symbolicznego wykluczenia, które potem przekłada się na wykluczenie ekonomiczne.

Szkoły nie da się opowiedzieć za pomocą chwytliwych haseł i nie jest możliwe, aby ją zreformować w czasie jednej kadencji, w dodatku bez dyskusji uwzględniającej porozumienie wielu aktorów, kładącej nacisk na zdanie nauczycieli i na badania naprawdę bezstronnych ekspertów.

5 października zainaugurowana została trzecia edycja kampanii społecznej Dzieciństwo bez Przemocy. Trzy dni później przez kraj przetoczyła się seria informacji i alarmów o nastolatkach planujących zamachy w swoich szkołach.

Gdyby w drugiej turze wiosną Le Pen zmierzyła się z Jeanem-Luciem Mélenchonem, to jako kandydatka „partii porządku”, ratująca kraj przed skrajną lewicą i chaosem, miałaby największe szanse zwycięstwa.

Spory symboliczne oparte są na emocjach, a nie na merytoryce. I to w nich najbardziej pociągające. To dlatego polska opinia publiczna od dwóch tygodni kłóci się o kaszotto, a nie o to, że Związek Nauczycielstwa Polskiego zapowiedział w sierpniu pogotowie strajkowe.