Przy okazji każdego sporu o podatki miliarderzy zapowiadają, że wyjadą, jeśli państwo zażąda od nich uczciwego wkładu w finansowanie usług publicznych. Większość polityków bierze te groźby na poważnie, mimo że czarne scenariusze nigdzie się nie spełniły.

Po porażce w sprawie polityki mieszkaniowej Pedro Sánchez rozpisał nowe wybory. Hiszpańska lewica próbuje wykorzystać słuszny gniew lokatorów.

Ruch 5 Gwiazd miał znieść podział na lewicę i prawicę. Kilka lat później sam znalazł się po lewej stronie włoskiej sceny politycznej – z uporządkowanym programem, bardziej jednorodnym elektoratem, ale tym samym przywódcą. Czy odmieniony Giuseppe Conte znowu zostanie premierem?

Doznane niegdyś krzywdy mają rozgrzeszać występki wspólnot narodowych: my tylko naprawiamy dziejową niesprawiedliwość! Taki „nacjonalizm ofiar” przygotowuje grunt pod powrót znanego z historii, jawnego szowinizmu.

Magdalena Andersson jest o krok od powrotu na stanowisko premiera. Ale wynik nie jest sukcesem lewicy, która nie chce rezygnować ze „zdobyczy” poprzedników, jak deportacje na dużą skalę czy więzienia dla młodocianych.

Przypadek włoski pokazuje, że radykalnie prawicowa demagogia może być niekompatybilna z faktycznym rządzeniem, a zarazem bardzo skuteczna w zatruwaniu debaty publicznej i osłabianiu standardów demokratycznych.

Tanie bilety, większy wybór i koniec państwowych monopoli – konkurencja miała uzdrowić europejską kolej. Wraz z nowymi przewoźnikami na tory wkraczają jednak patologiczne praktyki linii lotniczych, a liberalizacja może przynieść szereg ukrytych kosztów, które poniesiemy wszyscy.

Trwają właśnie Igrzyska Śródziemnomorskie, których tegorocznym gospodarzem jest położony na obcasie włoskiego buta Tarent. Podczas ceremonii otwarcia premierkę Giorgię Meloni przywitali protestujący, zaniepokojeni dalszym losem podmiejskiej huty stali.

Garnitur długo kojarzył się lewicy z korporacyjnym establishmentem i polityką starego świata. Dziś część młodych socjalistów świadomie przejmuje ten kod.

W jeden dzień do hiszpańskiej Ceuty przedostało się kilkadziesiąt tysięcy osób, nazajutrz większość wróciła do Maroka. To wystarczyło, by obnażyć gotowość Maroka do wykorzystywania migrantów jako narzędzia nacisku oraz iluzoryczność europejskiej solidarności.