Na przekór Margaret Thatcher uważamy, że społeczeństwo istnieje. Przyglądamy się temu, jak się zmienia i co je kształtuje – dziś i w przeszłości. Publikujemy też reportaże.
Pouczające może być porównanie wyobrażeń „dobrego życia” z narracją socjalistyczną i transformacyjną. Dzisiejsza opowieść coraz częściej powraca do wczesnokapitalistycznych motywów awansu przez kombinację sprytu, talentu i szczęścia i fetyszyzacji pracy „na własnych warunkach”.
Nie stać ich na własne mieszkania, mają dość przypadkowych współlokatorów i nie chcą żyć w samotności. We Wrocławiu młode osoby zakładają wspólnoty mieszkaniowe, w których dzielą nie tylko czynsz, ale też codzienność, obowiązki i poczucie bezpieczeństwa.
Już się szykujemy, żeby z radości klasnąć w dłonie i krzyknąć, że, och, kolejna młoda dusza została uratowana, chwalmy Pana i Państwo! A wtedy Dickinson funduje nam zabójczy drift w fabule.
Większość Ukrainek i Ukraińców dobrze ocenia swoje życie w Polsce, uczy się języka i pracuje. Jednocześnie wielu z nich spotyka się z ksenofobią, nie ma polskich przyjaciół, wycofuje się z przestrzeni publicznej i traci zaufanie do państwa.
Znają język, pracują, płacą podatki. A jednak wielu Ukraińców po kilku latach życia w Polsce nadal nie ma ani jednego polskiego przyjaciela.
Algorytmy wymierzają shadowbany na ślepo. Ostatnio ich ofiarą padło AboTak, ale zasięgi tracą też konta satyryczne czy losowe posty na temat edukacji seksualnej. Ta płynność sprawia, że twórcy próbują inaczej: intensyfikują algospeak.
Większość badanych za moment przełomowy uznaje nie zmiany prawa, lecz kampanię prezydencką z 2025 roku.
To nie Ukraińcy się zmienili. Z badań Instytutu Krytyki Politycznej wynika, że zmieniły się polska polityka, debata publiczna i sposób, w jaki państwo poradziło sobie z kryzysem uchodźczym.
Samotność mężczyzn jest realnym problemem społecznym, ale jej przyczyn nie wyjaśniają ani antyfeministyczne narracje, ani indywidualne wybory kobiet.
Możliwość tworzenia cyfrowych awatarów może przemawiać do wyobraźni osób monetyzujących swój wizerunek, który już teraz może pracować bez ich fizycznego udziału. I to w tempie, które da się podkręcać w nieskończoność, a logika nieskończonego wzrostu to coś, co kapitalizm uwielbia najbardziej.
Wspieraj 
Wspieraj 
Wydawnictwo 
Obserwuj 
