„Nasza rewolucja”. Nijaki film o niezwykłych ludziach
Kuroniowie zasługiwali na film, który byłby przynajmniej jakiś. „Naszą rewolucję” mógłby w tej formie nakręcić, napisać i zmontować dowolny filmowy rzemieślnik.
„Kino jest najbardziej perwersyjną ze sztuk – nie daje ci tego, czego pożądasz, ale mówi, jak pożądać” – Slavoj Žižek.
Kuroniowie zasługiwali na film, który byłby przynajmniej jakiś. „Naszą rewolucję” mógłby w tej formie nakręcić, napisać i zmontować dowolny filmowy rzemieślnik.
Ofiary tragedii zachowują minimum godności. Kiedy jednak okropieństwa przekroczą pewną granicę, dalsze przedstawianie ich w konwencji tragicznej bluźnierczo umniejsza skalę grozy. Wtedy zostaje tylko śmiech.
Uczestnicy Warszawskiego Festiwalu Filmowego mogli na własne oczy przekonać się, jak wygląda konserwatywna alternatywa dla Hollywood. Decyzja o ugoszczeniu premiery dzieła Bena Shapiro w polskiej stolicy wygląda na czysto polityczną.
Oglądając „Zobaczysz wszystko” warto się zastanowić, czy w kulturze, w której wizerunek i widoczność stały się zasobami do monetyzacji, można uwierzyć w jakąkolwiek bezinteresowność bohatera dokumentu.
Wampiry, jak się do nich dobrze podejdzie, nie zrobią ci żadnej krzywdy, ale fanatyzm religijny poniszczył co najmniej kilka kaszubskich psychik.
Co łączy jazdę po Bandziaks za opinię o podatkach z Fiszem, Zu Bochniarz, Heleną Englert i typowanym do Oscara za najlepszy film dokumentem „Zobaczysz wszystko”?
Film „Naza” raczej nie przekona osób sceptycznych wobec tezy, że w Gazie dochodzi do ludobójstwa. Jednak o tym, że Abrahamowi i Szor udało się dotknąć czegoś istotnego, najlepiej świadczy reakcja rządu Netanjahu.
Łatka młodego polityka, którą Jaszyn nosił od czasów działalności w partii Jabłoko, ostatecznie odpadła. 43-letnia nadzieja rosyjskiej demokracji śmiałym krokiem weszła do klubu dziadersów.
Serial sprzed 20 lat o poszukiwaniu znaczenia i sprawczości w walącym się w gruzy świecie w 2026 roku przynosi katharsis i ukojenie.
Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni miał być okazją, by zobaczyć, co polskie kino mówi dziś o Polsce. Tymczasem wojny w Ukrainie prawie nie było, podobnie jak lęku przed Rosją czy doświadczenia życia w państwie frontowym. Zamiast tego kino wraca do stalinizmu i PRL-u albo ucieka w przyszłość.