Podatki

Ostatnio nie brakuje wiadomości, które wskazują na zdeprawowanie elit. Jedni bogacze dla rozrywki zabijali przypadkowych ludzi, podczas gdy inni dokonywali czynów pedofilskich. Głośne skandale to jednak zaledwie wierzchołek góry lodowej, a istnienie miliarderów negatywnie wpływa na życie większości z nas.

Posiadacze kapitału osiągnęli niewiarygodną skuteczność w wyzyskiwaniu ludzkiej pracy i zasobów państwa. Wśród wzniosłych przemówień ruchu No Kings brakuje rozpoznania tego faktu.

Nierówności w Norwegii rosną, tymczasem w kampanii wyborczej najbogatsi rozdzierali szaty o podatek majątkowy.

Gdy prezydent Nawrocki zawetował ustawę o pomocy dla Ukraińców, cały PiS piał z zachwytu, choć niepracujący Ukraińcy to garstka ludzi. Ściągnięcie niewielkiej części zysków instytucji finansowych, którym Adam Glapiński podarował 60 mld zł, jest już nie do przyjęcia.

Program „PIT Zero. Rodzina na plus” kosztowałby budżet nawet 30 mld zł, a najwięcej zyskaliby najbogatsi. A Polska już wydaje rekordowo dużo na politykę prorodzinną, bez efektu w postaci wyższej dzietności.

Konstrukcja Osobistych Kont Inwestycyjnych oparta jest na trafnie rozpoznanej (i nieco patologicznej) fobii Polaków do płacenia podatków.

W przyszłym tygodniu Karol Nawrocki zostanie zaprzysiężony na prezydenta i zacznie realizować swoje obietnice. Choć najwięcej dzięki nim mogą zyskać najbogatsi, to biedna większość z radością im przyklaśnie. Dla rządu Donalda Tuska nadchodzi trudny czas.

Wygrać z bezczelnym kłamstwem jest bardzo trudno, za to zadziwia łatwość, z jaką za sprawą prostych do weryfikacji kłamstwa popadamy w panikę.

Szefostwo Jeremiasa podważa legalność rozpoczętego 3 czerwca strajku, za którym opowiedziało się ponad 70 proc. załogi. Nie pomogła nawet wizyta ministry pracy Agnieszki Dziemianowicz-Bąk, która potwierdziła, że zarówno spór, jak i strajk są zgodne z polskim prawem, w tym konstytucją.

Ustawa budżetowa Trumpa równie dobrze mogłaby się nazywać „Cóż, i tak wszyscy umrzemy”.