Arabska Wiosna kojarzy się z rozczarowaniami i krwawymi konfliktami, ale jej klęska może oznaczać jedynie chwilę wytchnienia dla bliskowschodnich i północnoafrykańskich dyktatur.
Tunezja znajduje się na drodze do całkowitego pogrzebania zdobyczy Arabskiej Wiosny. Algieria zaś pokazała, że nawet ukartowane głosowanie może zakończyć się wpadką obozu rządzącego.
Kraj, który dał początek Arabskiej Wiośnie, osuwa się w prezydencki autorytaryzm.
Aleksander Łukaszenka obnażył podwójne oblicze europejskiej polityki migracyjnej. Wpisane są w nią wzajemnie wykluczające się cele – wzmacnianie „twierdzy Europa” i jednoczesna ochrona praw człowieka.
Od pozorowanych reform po brutalne represje, bilans Arabskiej Wiosny po 10 latach wygląda ponuro. Ale nierozwiązany konflikt musi powrócić.
W dziesiątą rocznicę Arabskiej Wiosny premier Tunezji zarządził ścisłą czterodniową kwarantannę. Wtedy protesty wybuchły na poważnie.
Wspieraj 
Wspieraj 
Wydawnictwo 
Przekaż 
