🇫🇷 Francja

Jak to możliwe, że ofiary represji i realnej przemocy aparatu siłowego swojego państwa kibicują przemocy policji wobec protestujących na europejskich oraz amerykańskich ulicach?

Według części zachodniej lewicy dobór sojuszników przez strony konfliktu w Sahelu świadczy o tym, że Ukraina – w przeciwieństwie do Rosji – realizuje politykę neokolonialną i imperialną. Sprawa jest jednak bardziej skomplikowana.

Obserwowana przy okazji protestów we Francji niechęć Polaków do antysystemowego buntu wydaje się groteskowa tym bardziej, że systematycznie rośnie poparcie dla prawicowego populizmu.

Gdy rozbite witryny stają się ważniejszym tematem, niż warunki życia ludzi, którzy wyszli na ulice, korzystają na tym wyłącznie odpowiedzialni za całe zamieszanie politycy.

Teza, że za to, co dzieje się we Francji, odpowiedzialność ponosi polityka Tuska i Merkel wobec kryzysu uchodźczego z 2015 roku, jest absurdalna. I to nawet jeśli uznamy, że to, co stało się w sobotę, najlepiej tłumaczy migracja.

Wszystkie badania wskazują na ten sam mechanizm: najbogatsi mogą z łatwością unikać płacenia podatku od dywidend – swojego głównego źródła dochodów – dzięki wykorzystywaniu spółek holdingowych, które chronią ich dochody przed podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Gdyby w drugiej turze wiosną Le Pen zmierzyła się z Jeanem-Luciem Mélenchonem, to jako kandydatka „partii porządku”, ratująca kraj przed skrajną lewicą i chaosem, miałaby największe szanse zwycięstwa.

Francuskie Zjednoczenie Narodowe, którego liderka Marine Le Pen ma szansę na prezydenturę, może odczuwać ideową wspólnotę z rosyjskim populistycznym konserwatyzmem uprawianym przez Putina i jego ekipę. Ale gdy na drodze pojawia się konflikt wokół kapitału, idee idą do śmietnika.

W dobie polikryzysu wolimy oddalać od siebie myśl, że tysiące rakiet wycelowane są w nasze miasta, lotniska i obiekty infrastruktury krytycznej. Tymczasem specjaliści oceniają zagrożenie nuklearne jako najwyższe w historii.