Wspieraj 
Wspieraj 
Wydawnictwo 
Obserwuj 
„Listopad to dla Polski niebezpieczna pora” – ostrzegał Czwarty Wieszcz. A październik?
Dawno już bowiem nie było takiej jesieni – brutalnej, paranoicznej, siłowej. Nie złotej, bo krwawej. Jeszcze przebarwiały się liście, a już można było z rozrzewnieniem wspominać lato, podczas to którego społeczeństwo oburzało się interwencjami Ruchu Klimatycznego Jazda! i debatowało w internecie o rzezi wołyńskiej – za pretekst służyły tu rękoczyny i napaści wymierzone w mieszkających w Polsce Ukraińców oraz spadek sympatii rodaków do tychże. Sztuczne odchody na fasadach przybytków milionerów i spór o wydarzenia historyczne sprzed ponad 80 lat. Idylla, majestat.
Tymczasem w październiku ocknęliśmy się raptem w rzeczywiści wprost z Helter Skelter i powieści Dona DeLillo. Młodociani nożownicy zaczęli w polskich szkołach napadać swoich rówieśników i kadrę nauczycielską, w efekcie czego jedna osoba zginęła, kilkanaście zostało poranionych, a Polskę ogarnęła gigantyczna panika. Z kolei w Kielcach pięćdziesięciopięciolatek dopuścił się tak zwanego samobójstwa rozszerzonego – najpierw zamordował dwóch synów i żonę, by następnie odebrać sobie życie.
W ostatnich dniach miesiąca wokół, pod i w Trybunale Konstytucyjnym rozegrała się intensywna burda z udziałem czołowych polityków naszej prawicy, sędziów rzeczonego organu, policji i samego prezydenta RP. Tumult ów ostatecznie przybrał formę karnawałowo-piknikową ale wtedy, w trakcie wigilii Halloween, tuż przed dniem Wszystkich Świętych i Zaduszkami, gdy w październikową noc wykrzykiwano oskarżenia o zamachu stanu, kiedy Warszawa od emocji nie spała, sprawa wyglądała dostojnie i poważnie – rodem z Wyspiańskiego.
Rzecz nie tym, żeby na siłę połączyć te wydarzenia, dowodzić, że między nimi biegnie nić czy jakiś prąd. Nie, one nie wynikają z siebie wzajemnie. Są to jednak składowe pewnego momentu w najnowszej historii Polski. Splot rodzimego i globalnego, odwiecznych kwasów rodzimych polityków i wziętych ze świata technik zbrodni, bo piętnastoletni morderca z Leszczydołu-Nowin w kasku z kamerką na głowie wydaje się być naśladowcą Brentona Tarranta, australijskiego prawicowego terrorysty, który zastrzelił ponad 50 osób w dwóch meczetach w Christchurch w Nowej Zelandii.
Następstwem nożowniczych ekscesów i zajść pod Trybunałem był wyrój teorii spiskowych, makabrycznych plotek, długich, sprzecznych wyjaśnień, eksperckich i paraeksperckich akrobacji. Zużywano też język. Bo skoro już w pierwszej dobie „zamachu stanu” wykorzystasz ochoczo wszelkie epitety (a nie możesz nie wykorzystać, skoro już licytujesz się z innymi na patos i krawędziowość), insynuacje, kalumnie i porównania, w tym autoheroiczne, do najróżniejszych zjawisk z mrocznej przeszłości totalitarnej, to co powiesz w drugiej? A co w piątej? Znowuż czy termin „samobójstwo rozszerzone” udźwignie ciężar tej ohydnej, bestialskiej zbrodni? Czy nie powinniśmy raczej mówić o morderstwach zakończonych samobójstwem? Raz, że to prawda, dwa – uniknęlibyśmy dzięki temu zredukowania niewinnych ofiar do bycia „rozszerzeniem” aktu samobójczego.
!["Odwagi! [o zaangażowaniu młodych]" Dominika Lasota](https://krytykapolityczna.pl/wp-content/uploads/2026/04/odwagi-plomienie-okladka.jpg)
![Piotr Wójcik "Trumponomika [o ekonomii Donalda Trumpa]"](https://krytykapolityczna.pl/wp-content/uploads/2022/12/plomienie_trumponomika-okladka.jpg)
A kiedy już ów październik minął, wydarzył się 7 listopada, Kraków. Niejaki Michał Oksiński, dwudziestoczterolatek z Ostrowca Świętokrzyskiego, wjechał na krakowski Rynek i otworzył ogień z karabinka AR-15. Zabił sześć osób, zranił kilkanaście. Już po tej masakrze odkryto, że najpierw w swoim rodzinnym domu zamordował rodziców i młodszą siostrę.
7 listopada 2026 roku to nie tylko cierpienie i śmierć konkretnych osób, nie tylko ogólny szok, ale także kres liberalno-prawicowej fantazji o Polsce jako bezpiecznym kraju. To przeświadczenie wzmacniały jeszcze filmiki zagranicznych jutuberów, którzy frenetycznie zachwalali czystość, spokój i ład w naszej ojczyźnie. Po częstokroć mieliśmy tutaj jednak do czynienia z akcjami utrzymanymi w poetyce „pozdro dla kumatych”, czyli – jest w tej Polsce tak czysto i pięknie, bo żyją tam wyłącznie biali, kulturalni ludzie. Ech, patrzcie, silent disco i polonezy na placach, a co u was, w Europie Zachodniej – bariery antyterrorystyczne, patrole uzbrojonych po zęby wojaków, alerty, komórki oszalałych islamistów i uchodźcze gangi, prawda?
Drugi tydzień listopada był też czasem szybkich – i zapewne krótkotrwałych – nawróceń. Zagorzali wielbiciele kapitalizmu, neoliberalnego porządku i tradycyjnej, hardej męskości zdobyli się raptem na słowa o niedoborach wrażliwości, rozpadzie sieci społecznych, braku skutecznej opieki psychiatrycznej, zaniku perspektyw zawodowo-rodzinnych, nihilizmie, pustocie współczesnego życia, beznadziei prowincji, przemocy rówieśniczej, zawyżonych oczekiwaniach, dołującej presji cudzego sukcesu, toksycznych obrazach luksusu i tak dalej. Te właśnie negatywne zjawiska mają odpowiadać za frustrację u młodych mężczyzn, która następnie ewoluuje w agresję. Problemem, mówią ci przelotnie nawróceni wrażliwcy, nigdy nie jest broń, czyli narzędzie, ale stan umysłu tych, którzy po broń mogą sięgnąć.
Zaraz, moment… chwytam się za głowę. Gdzie to wszystko zasadniczo się odbywa? Tu i teraz – na tym najlepszym z możliwych światów, w 20. gospodarce planety Ziemia? Cyferkowi optymiści i weterani balceronizmu razem z rządem i mainstreamem medialnym utrzymują przecież, że jest w pytę. Nic nie powinno pójść inaczej, wszystko poszło jak należy. I oto ta uśmiechnięta, funkcjonalna, najsprawiedliwsza, bo wolnorynkowa, i zaspokojona rzeczywistość produkuje – albo wyprodukuje w niedalekiej przyszłości – bohaterów dostojewszczyzny? Komuś się coś jednak nie podoba? Ktoś ma dość, komuś czegoś brakuje? Nie wystarczy nagle „wziąć się w garść’ i „nie być pizdą”? Czyżby lewica dotarła jednak w końcu ze swoim przekazem poza lewicowy mikrotarget?
Spokojnie… szajba na punkcie broni i wolności po amerykańsku jest tak zaawansowana, że ogarnięci nią powiedzą cokolwiek, byle tylko odsunąć podejrzenia od umiłowanych pukawek. Mogą doraźnie brzmieć nawet jak sojowy rurkowiec, którym tak gardzą i którego nienawidzą. Niech jednak tylko ten czy ów posępny młodzian przyklei się na skrzyżowaniu w intencji uświadamiania grozy zmian klimatycznych, krzyknie, „związki zawodowe!”, publicznie upomni się o równość małżeńską albo prawa uchodźców, splunie pod nogi miliarderowi albo zażąda wyższych nakładów na opiekę zdrowotną i naukę, a od razu wrócą im na usta stare mądrości i remedia – kabel od prodiża, w dupach się poprzewracało, myśmy tak dobrze nie mieli, do roboty, do woja, do zakładania własnej firmy.
Czyż to nie ci sami przejściowi wrażliwcy, którzy na widok jesiennych protestów we Francji, Hiszpanii, Belgii i innych krajach europejskich – a wychodzi się tam przecież na ulice z powodu zbyt wysokich kosztów życia, kryzysu mieszkaniowego, fatalnych warunków w szkołach – nie zbijają z demonstrantami piony, ale wrzeszczą o rabunkowej tłuszczy i zblazowanych, niewdzięcznych gówniarzach?
Co jeszcze bardzo ciekawe, i są to jakby dwa kebaby w cenie jednego, z oglądu tych zatroskanych zdrowiem psychicznych mężczyzn znikają młode kobiety i dziewczyny. Ich najpewniej nie gnębią demony późnego kapitalizmu, obce im są wyzysk, stres, brak perspektyw, zmęczenie, wypalenie, szyderstwa, niska samoocena, molestowanie, dolegliwości psychiczne, na leczenie których nie mogą sobie pozwolić albo z lęku przed stygmatem ten problem wypierają.
A może jest inny powód tego zniknięcia? Może gdyby wspomnieć o kobietach, trzeba by było zmierzyć się z faktem, że przytłaczająca większość seryjnych morderców, szkolnych i uczelnianych killerów, sprawców samobójstw rozszerzonych czy zamachowców, którzy atakują niewinnych ludzi na koncercie, w kinie lub w klubie to faceci? Wychodziłoby na to, że z jakichś dziwnych powodów reakcją nieszczęśliwych, rozgoryczonych i wyobcowanych kobiet na ciśnienia teraźniejszości nie jest fantazjowanie o mordowaniu kolegów z klasy, rodzeństwa czy wyluzowanych, rozbawionych nieznajomych.
Grudzień w Polsce może być równie upiorny jak październik i listopad. Wir paranoi, nienawiści, fejurów i przemocy kręci się w Polsce w najlepsze. Ale pamiętajcie, że przyszły rok będzie rokiem wyborczym. To dopiero będzie „niebezpieczna pora”, gdy wszyscy wszystkim rzucą się do gardeł, żeby wydrzeć upragnioną władzę.
Wspieraj nas
Płatność odnawialna. W każdym momencie możesz zrezygnować z płatności.
Komentarze
Trolle, boty, ścieki zostawiamy platformom. U nas możesz wziąć udział w sensownej dyskusji. Ale najpierw zapoznaj się z jej regulaminem!