Trenuj, módl się, wierz w siebie, łykaj witaminy

09.05.2026 2026-05-08

Mój europejski umysł jest dość bezradny wobec tylu amerykańskich fenomenów i tradycji. Ich system wyborczy, który przywodzi na myśl rozbudowany zestaw rygorów i zasad wprost z OuLiPo. Wielogodzinne rozgrywki futbolu amerykańskiego – coś jakby turniej rycerski z przerwami na posiłki. Baseball. Ogromne samochody, w imię których wiele tamtejszych miast i miasteczek zdegradowano do przestrzeni drive-in. Kompletny pierdolec na punkcie broni, pomimo masakr w szkołach, sporów domowych i kryzysów towarzyskich rozwiązywanych za pomocą gnata. Prawo niczym dżungla, w której ścieżki i obejścia niestrudzenie wycina blisko półtora miliona prawników.

Jajecznica w proszku, kult smażenia wszystkiego, co można usmażyć, gigantyczne porcje i opakowania, sałatka Ambrosia, ser w sprayu. Antyludzki indywidualizm wyrażający się w nienawiści do państwa i tych, którzy ze wsparcia państwa korzystają. Fanatyzm religijny pomieszany z rewią megakościołów i smykałką do bezwzględnego dojenia milionów dolarów z rzesz wiernych. No i wrestling.

Czytaj także Stany Zjednoczone Broni Palnej Jan Smoleński

Może gdybym zamiast w Łodzi urodził się w Chicago albo Los Angeles, a herosami mojego dzieciństwa w terminalnym Peerelu nie byli Pan Samochodzik, Tomek Wilmowski, Zbigniew Boniek czy porucznik Borewicz, patrzyłbym na wrestling inaczej. Może gdybym wtedy nie czekał z bijącym sercem na skok Fijasa, występ Filipowskiego, mecz Polska-Brazylia, wyścig z udziałem Halupczoka, a później, w młodości, na Widzew w Lidze Mistrzów, starcia Gołoty, finał Bulls-Utah, mógłbym się nauczyć ekscytować tymi przerysowanymi facetami w dziwacznych makijażach i ciuchach (jakby zespół Kiss postanowił dorobić na ustawkach), którzy pozorują zapaśniczą walkę, udają niespodziewane triumfy, fingują własne porażki, a wylewną mimiką i gestykulacją à la klaun – lub Neymar – sugerują ponadto ogromne emocje i boleści, jakie w związku z tymi przeżywają.

Gdyby rodzice zabierali mnie do teatru i cyrku, wytworzyłbym w sobie, kto wie, słabość do scenicznej iluzji, niegasnącą ochotę na udramatyzowane podpuchy. Ale tak, jak nie umiem na odpowiednim wczuciu oglądać seriali i filmów o elfach, smokach i borostworach – i dlatego tychże nie oglądam – albo czytać o rozbudowanych snach literatów i słuchać aktorsko zinterpretowanych audiobooków, tak samo nijak nie jestem w stanie przejąć się galą wrestlingu. Ani jako odmianą sportu, ani specyficznym rodzajem spektaklu.

Naród obcych. Jak odbudować wspólny dom w XXI wieku

Ece Temelkuran

od 28,74 zł

Utracony kompas [o europejskiej lewicy]

Artur Troost

od 19,14 zł

Patrząc na kobiety, patrząc na wojnę

Wiktoria Amelina

od 28,74 zł

Na obrzeżach. Jak zmienia się Polska lokalna

Andrzej Andrysiak, Janusz Kucharski

od 23,94 zł

Mała historia znikania. Opowieść o Rzece

Daniel Petryczkiewicz

od 28,74 zł

Trumponomika [o ekonomii Donalda Trumpa]

Piotr Wójcik

od 19,14 zł

"07 zgłoś się. Milicyjny serial wczechczasów" Rafał Dajbor okładka książki

07 zgłoś się. Milicyjny serial wszech czasów

Rafal Dajbor

od 28,74 zł

Zośka i Rudy. O miłości, przyjaźni i Polsce

Kornelia Sobczak

od 28,74 zł

"Muzea w czasach polikryzysu" redakcja: Kaja Puto, Łukasz Łachecki, Patrycja Wieczorkiewicz

Muzea w czasach polikryzysu [o instytucjach sztuki]

Łukasz Łachecki, Patrycja Wieczorkiewicz, Kaja Puto

od 0,00 zł

okładka książki Michała Jędryki "Ołowiane dzieci" wyd. 2

Ołowiane dzieci. Zapomniana epidemia

Michał Jędryka

od 21,54 zł

Jeśli już, tym, co mnie interesuje, nawet poniekąd fascynuje i zadziwia, jest reakcja publiczności. Prawdziwe emocje w odpowiedzi na nieprawdziwe, odgórnie zaplanowane i zrealizowane punkt po punkcie pseudowydarzenie. Co więcej, te emocje z hal i sprzed telewizora mutują w ciągnące się dekadami uwielbienie dla wrestlingowych mistrzów, gadżeciarstwo, czerpanie nauk od idola, namiętne śledzenie jego życia.

Obojętność wobec samego wrestlingu nie odebrała mi jednak sporej przyjemności z oglądania serialu dokumentalnego o największej gwieździe tej rozrywki, Hulku Hoganie.

Hulk Hogan: Amerykanin z krwi i kości, czteroodcinkowy dokument Netflixa, to klasyczna opowieść o bohaterze znikąd – z malutkiego domku na Florydzie lat 50., w którym mieszkał z rodzicami i starszym bratem – dzięki hartowi ciała i ducha osiągającemu szczyt.

By tego dokonać, zamienił swoje prawdziwe imię i nazwisko na efekciarski, aliteracyjny przydomek. Przybrał wyraziste barwy – żółtą i czerwoną. Nauczył się zastygać w charakterystycznych pozach – nasłuchiwanie z ogromną dłonią przy uchu, rozrywanie na sobie koszulki, deliryczne potrząsanie głową, gdy w ringu ogarniał go rzekomy berserk, salut zwycięstwa z naprężonym prawym bicepsem i wyprostowaną pod kątem lewicą i parę innych – które z czasem uznano za kultowe, JEGO. Miał też swój zaśpiew wygłaszany z prędkością serii z karabinu maszynowego, „Let Me Tell You Something, Brother!”, umięśnione ciało strzaskane na mahoń, wąsiska rednecka, oklapłą aureolę albinoskich strąków i credo: trenuj, módl się, wierz w siebie, łykaj witaminy.

Działało – przynajmniej na niego. Albowiem to za sprawą Hulka (i Vince’a McMahona, szefa organizacji WEE, o którym Netflix też zrobił dokument, zatytułowany Mr. McMahon) wrestling konsekwentnie wypączkował do wielomiliardowego, globalnego interesu.

Hulk oczywiście nie trwał, jak na bohatera przystało, wiecznie na szczycie. Spadał z niego, wracał, staczał się i wskrzeszał, wywoływał skandale i uchodził za świętego, popadał w zapomnienie i pławił się we frenetycznej popularności zwanej hulkamanią. Jak złośliwie komentowali jego mniej ufetowani rywale, odchodził z branży przez dobre dziesięć lat. Nie mógł przestać być Hulkiem Hoganem. Przez całą karierę krążył w zamkniętym obiegu bycia herosem, mentorem dla najmłodszych, uśmiechniętym życzliwym olbrzymem: z ringu trafiał do kreskówki, filmu, serialu, merchu, gier komputerowych, reality show, stamtąd – z powrotem na ring. I tak w kółko.

Czytaj także Myszy i nadludzie Łukasz Najder

Niekiedy sam już nie wiedział, kim jest i gdzie się kończy Terry Bollea, ojciec, mąż, syn układacza rur i sekretarki, rozwodnik, mąż drugiej żony, mąż trzeciej żony, coraz bardziej schorowany gość w dojrzałym wieku, a w końcu – poruszający się z trudem emeryt, a gdzie zaczyna Hulk Hogan, gwiazdor, bożyszcze tłumów, motor licznych akcji charytatywnych, ikona doby Reagana, obu Bushów i Clintona, blaknąca, wygwizdywana sława, specjalista od przypałów – sterydowych, rasistowskich, wiarołomnych, lojalnościowych, homofobicznych, politycznych, obudzony na starość prawicowiec.

Obejrzyjcie Ani słowa: bitwa o wolność prasy, a ujrzycie odmienną od serdecznej i skorej do wygłupów twarz Hulka. Wpiszcie do gugla „Hogan MAGA”. Dowiedzcie się o hulkowej sekstaśmie. Na Wikipedii poczytajcie o tym, jak bezwzględnie pucował swoje CV mistrza: „W celu zachowania dobrej reputacji wrestler miał wymuszać na organizacjach podejmowanie kontrowersyjnych decyzji”, czyli odmawiał rewanżów i przegranych. Był nie do podrobienia. Pewnie dlatego jego śmierć oddano w dokumencie z tak gęstym, lejącym się w nieskończoność patosem, jakby w osobie Hulka Hogana ludzkość żegnała skrzyżowanie Michaela Jordana z Synem Bożym.

Z drugiej strony na czyją jeszcze cześć mogliby na tej planecie jednocześnie wygłaszać peany, jak ma to miejsce w Amerykaninie z krwi i kości, Donald Trump i Werner Herzog?