Brexit

Nie pytaj, kto wzniecił ogień. Zapytaj, kto wzniósł stos.

Biedne, odizolowane, skazane na rozpad. Tak postrzegane jest Zjednoczone Królestwo po „wyswobodzeniu się” z objęć Unii Europejskiej.

Czy przeznaczeniem Europy jest federalizm? Bez unii politycznej Europa może cofnąć się aż do poziomu zbiorowiska odrębnych państw narodowych.

Ani pandemia, ani bieda i niepewność – nic nie mogło powstrzymać Wielkiej Brytanii przed skokiem bez spadochronu, gdy w starciu dwóch odmian kapitalizmu wygrała ta bardziej bezwzględna.

W tym roku Święty Mikołaj zostawił pod choinką 1246 stron porozumienia pomiędzy Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem. To podwójny prezent. Po północnej stronie kanału La Manche zapanowała ulga, że Wielka Brytania nie wytoczy się z Unii Europejskiej niczym pijany szef z firmowej wigilii. Odetchnąć można także na kontynencie: Albion z wozu, Europie lżej. Tuż po […]

Brexit jeszcze faktycznie się nie dokonał, ale jego skutki już teraz powinny odstraszyć innych potencjalnych „exitowców”.

W takt kryzysów w negocjacjach między Wielką Brytanią i Unią Europejską można by regulować zegarki.

UE nie musi pozostać technologicznie uzależniona od USA i Chin. Ale jeszcze nie doszła do porozumienia, co „suwerenność technologiczna” miałaby właściwie znaczyć.

W obliczu kryzysu schyłkowe mocarstwa podejmują fatalne decyzje. Wielka Brytania jest od takiej decyzji o krok, ale nie tylko ona poniesie jej konsekwencje.

Populistyczna prawica wytwarza rozczarowanie polityką: poczucie, że „wszyscy kłamią”, „nic się nie da zrobić” i tylko silny przywódca może ogarnąć cały ten bałagan.