Romowie

Na obrzeżach Kluż-Napoki w północnej Rumunii znajduje się wysypisko gromadzące śmieci drugiego największego miasta w kraju. Wokół rozrzucone są cztery osady ludzi, którzy albo dziesięciolecia temu przybyli tutaj w poszukiwaniu pracy przy sortowaniu odpadów, albo zostali zmuszeni do przenosin z centrum miasta. To Pata-Rât, największe śmieciowe getto Europy. Mieszkańcy to niemal wyłącznie Romowie.

Stereotypizacja, romantyzacja i egzotyzacja romskości wciąż mają się (zbyt) dobrze.

„Pracownicy dworca w Przemyślu w naszej obecności mówili, że niepełnosprawni i Romowie nie są tu mile widziani”.

Aktualne napięcie to nic innego niż walka o miejsce na obrzeżach czeskiego społeczeństwa.

Były na granicy kobiety z dziećmi, które po prostu zniknęły. Stały, nikt ich nie chciał przyjąć, zrobiło się ciemno i nagle nie ma ani kobiet, ani dzieci.

Żadna z historii, w których ukraińscy Romowie odgrywali rolę czarnych charakterów, nie okazała się prawdziwa.

Romowie mieli pod górkę długo przed nadejściem koronawirusa. Ograniczony dostęp do opieki zdrowotnej i wody to wierzchołek góry lodowej. Od wybuchu pandemii jest jeszcze gorzej: niektóre romskie dzielnice w Bułgarii zostały zupełnie odcięte od świata.

Z twórczynią romskiej restauracji Kóstolda, Anną Várnai, spotykamy się w Peczu na wytwornej, acz podniszczonej ulicy Király.

Reakcje Miasta Gdańska i Rzecznika Praw Obywatelskich na tekst Krytyki Politycznej o dramatycznej sytuacji Romów rumuńskich z gdańskiej Osowy.

Gdańsk to także opowieść o wykluczeniu, przemilczeniu, lekceważeniu i poniżaniu.