Większość wydawanych w Polsce książek z motywami queerowymi należy do podgatunków fantastyki. Zupełnie jakby tylko w świecie elfów i krasnoludów można było wyobrazić sobie geja.
Powieść Kiran Desai pochłonęła mnie na długo nie tylko dlatego, że ma 800 stron, ale dlatego, że jest tak wielopłaszczyznowa, zachęca do poszukiwania dodatkowych informacji, pozwalających zrozumieć kontekst indyjski. Czasami wspaniale jest móc zanurzyć się tak w jakiejś książce.
Historia „misternie skomponowanego paskudztwa” świetnie ilustruje, że imigracja nie tylko nie musi stanowić zagrożenia dla lokalnej kultury, lecz może być źródłem zjawisk i produktów, które wzbogacają całe społeczeństwa.
Kobiety doskonale wiedzą, o czym mówią, kiedy opowiadają o seksizmie, natomiast wielu mężczyzn nadal uważa, że to robienie z igły wideł – mówi autorka książki „Będziesz wrzeszczeć. Dziewczyny na polskiej scenie alternatywnej lat 80.”.
Oskarowy Pan Nikt kontra Putin opowiada o Rosjaninie, który dokumentował militaryzację szkoły i uciekł z kraju. Dla części ukraińskich odbiorczyń i odbiorców jego sukces to jednak kolejny dowód, że Zachodowi łatwiej współczuć Rosjanom, niż utrzymać uwagę na Ukrainie i odpowiedzialności rosyjskiego społeczeństwa.
Zygmunt Kubiak dokłada starań, by piękno antyczne przekazać swoją opowieścią, swoimi przekładami literatury starożytnej. Ale piękno absolutne właściwe jest tylko bogom.
My dokumentujący zbrodnie wojenne nie rozmawiamy z umarłymi. Rozmawiamy z tymi, którzy przeżyli – mówi ukraińska dziennikarka i reporterka, wspominając współpracę z zabitą przez Rosjan w Kramatorsku Wiktorią Ameliną.
Od dawien dawna nie słychać odpowiedzi na unoszące się nad chaosem pytanie, kiedy artysta powinien zejść ze sceny. A przecież jest prosta. Artysta powinien zejść ze sceny wtedy, kiedy jest jeszcze w stanie zejść o własnych siłach.
Unia Literacka przy pomocy 20 pisarek i pisarzy prowadzi kampanię na rzecz wyższych stawek dla osób autorskich i postuluje stawkę 10 procent kwoty okładkowej. Dzięki temu niecałe trzy złote ewoluuje w piątaka. Wciąż mało, ale nieco godniej.
Ludzie sobie myślą, że aktywizm to niesienie krzyża. Prawda jest taka, że ludzie dołączają, bo chcą poznać przyjaciół, z kimś pogadać. To jedna z najfajniejszych rzeczy w ruchach społecznych i nasza misja – mówi autorka książki „Odwagi! O zaangażowaniu młodych”.
Wspieraj 
Wspieraj 
Wydawnictwo 
Obserwuj 
