Polityka społeczna

Każdy był, może jest albo będzie kiedyś w jakimś stopniu niepełnosprawny i zależny od innych. Albo od infrastruktury, w której musi się poruszać.

Partia rządząca pod płaszczykiem troski o walkę z wyłudzeniami zamierza ograniczyć liczbę pobieranych zasiłków chorobowych, macierzyńskich i opiekuńczych.

Zaufanie do ZUS jest żałośnie niskie. I nic dziwnego, skoro przekonuje się obywateli, że oszczędzanie na starość w publicznym systemie jest idiotyczne, a składki to stracone pieniądze.

Państwo „dobrobytu” nie może być silne słabością zatrudnianych przez siebie pracowników. Od silnych instytucji publicznych i godnie wynagradzanych urzędników powinniśmy rozpocząć budowanie dobrobytu dla wszystkich.

W momencie, gdy wiele krajów zachodnich reformuje swoje systemy socjalne, by móc unieść ich rosnący ciężar, w Polsce rozmawia się o państwie dobrobytu.

Jako Polacy jesteśmy chyba mistrzami świata w prowadzeniu polityk nieopartych na danych ani badaniach, lecz przekonaniach, intuicjach czy wprost widzimisię decydentów.

Małgorzata Kidawa-Błońska odkleja od KO łatki reaktywnego anty-PiS-u oraz bezdusznego (neo)liberalizmu.

Utrzymanie pełnego zatrudnienia jest jednym z głównych zadań współczesnego państwa.

Typowy model rodziny zmienia się na całym świecie. Polityka państwa zwykle nie nadąża za tymi zmianami.

O raporcie Najwyżej Izby Kontroli dotyczącym problemów z zatrudnieniem w publicznych instytucjach osób z niepełnosprawnościami mówi Rafał Bakalarczyk.