Skąd tym razem wzięła się inba o Dąbrowszczaków?
Dlaczego mielibyśmy wstydzić się istnienia polskiej formacji walczącej o wolność innego narodu? Zwłaszcza że przeciwnik, z którym mierzyła się w Hiszpanii, wkrótce stał się również wrogiem Polski.
Historia, która nie jest pisana z perspektywy zwycięzców.
Dlaczego mielibyśmy wstydzić się istnienia polskiej formacji walczącej o wolność innego narodu? Zwłaszcza że przeciwnik, z którym mierzyła się w Hiszpanii, wkrótce stał się również wrogiem Polski.
Opowiada prof. UW Michał Rauszer, autor m.in. „Bękartów pańszczyzny”, a także właśnie ukazującej się w Wydawnictwie Krytyki Politycznej książki „Polska zbuntowana. Ludowe strategie oporu i przetrwania”.
Kuroniowie zasługiwali na film, który byłby przynajmniej jakiś. „Naszą rewolucję” mógłby w tej formie nakręcić, napisać i zmontować dowolny filmowy rzemieślnik.
U wybrzeży Nigerii służyła do obsługi morskiego przemysłu naftowego; na Falklandach była koszarami; w Nowym Jorku – więzieniem. Jednostka reprezentuje „wyjątkową normalność”: jej dzieje są wyjątkowe pod względem dramaturgii, a zarazem reprezentatywne dla epoki i odzwierciedlające jej logikę.
Granicą wolności uprawiania historii i kształtowania pamięci nie jest to, żeby nikt się nie poczuł urażony, ani obowiązywanie jednej, spójnej jak pięść interpretacji – mówi autor nowej strategii działania państwa w obszarze pamięci.
Zrozumienie, że maskulinizacja technologii nie była biologiczną koniecznością, lecz konstruktem historycznym i społecznym, otwiera drogę do przezwyciężenia starych dychotomii.
Dziś mówi się o „kobietach pocieszycielkach”, choć dokumenty określały je „wojskowym ładunkiem”, a żołnierze – „publicznymi latrynami”.
Opowiada dr Alicja Urbanik Kopeć, kulturoznawczyni i historyczka, autorka książki „Mój już osiem miesięcy nie robi. Wielki kryzys lat 30. w Polsce”.
Ludzie tacy jak „hipnotyzer” Anatolij Kaszpirowski byli pasożytami doskonale adaptującymi się do czasu przejściowego, gdy katastrofa ideologii była dla wszystkich oczywista, ale nowa całość jeszcze nie została poskładana.
Z jednej strony śmichy-chichy, rozkosze dekadencji, ale z drugiej smutek schyłkowej epoki i jej okrucieństwo, no i Ojczyzna ukochana nie do uratowania. Co byście odpowiedzieli na pytanie: „gdzie, chamie, schowałeś brylant?”, gdyby właśnie obdzierano was żywcem ze skóry? No właśnie!