Historia, która nie jest pisana z perspektywy zwycięzców.
Ludzie tacy jak „hipnotyzer” Anatolij Kaszpirowski byli pasożytami doskonale adaptującymi się do czasu przejściowego, gdy katastrofa ideologii była dla wszystkich oczywista, ale nowa całość jeszcze nie została poskładana.
Z jednej strony śmichy-chichy, rozkosze dekadencji, ale z drugiej smutek schyłkowej epoki i jej okrucieństwo, no i Ojczyzna ukochana nie do uratowania. Co byście odpowiedzieli na pytanie: „gdzie, chamie, schowałeś brylant?”, gdyby właśnie obdzierano was żywcem ze skóry? No właśnie!
Strategiczne unikanie tematu aborcji – połączone z uwewnętrznieniem antyaborcyjnego języka Kościoła i aprobatą jego antyaborcyjnej ideologii – jest charakterystyczną dla lewicy niekomunistycznej postawą, która przygotowała grunt pod konsensus antyaborcyjny w 1993 roku.
Redaktor książki „Wylągł się zamysł prowokacji. Ataki prasowe na Komitet Obrony Robotników 1976-1981” dr Łukasz Bertram tłumaczy, dlaczego prasa sprzed 50 lat to skarbiec niepokojących analogii z czasami współczesnymi.
W powojennej Polsce lekarz budził nieufność, a szpital kojarzył się ze śmiercią. Dlaczego mieszkańcy wsi bali się medycyny i jak lekarze zdobywali ich zaufanie? O społecznej rewolucji zdrowotnej w PRL opowiada autor książki „Lekarze prowincjonalni”.
W dziennikach Ossowskiego możemy dostrzec modelowy przykład „polskiego inteligenta”, splecionego z polską państwowością, choć bardzo krytycznego – mówią autorzy książki o procesach kształtujących polską socjologię w latach 1945-1956.
W Wolnym Państwie Fiume „bolszewicki oset zmieniał się w różę miłości”. Był to po trosze faszyzm, a po trosze komunizm, ale tylko dla klasy rządzącej: brygady włoskich dezerterów, buntowników, kryminalistów i artystów.
15 października minęło 209 lat od śmierci Tadeusza Kościuszki. Ponad dwa stulecia trwa także debata lewicy o tym, czy naczelnik insurekcji zgubił Polskę, czy zasłużył na miano pierwszego polskiego rewolucjonisty, bohatera stojącego po stronie ludu.
Polityka historyczna Polski i Ukrainy nie musi diametralnie się różnić. O potrzebie wypracowania wspólnej wizji historii rozmawiamy z jednym z najbardziej znanych ukraińskich historyków.
Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni miał być okazją, by zobaczyć, co polskie kino mówi dziś o Polsce. Tymczasem wojny w Ukrainie prawie nie było, podobnie jak lęku przed Rosją czy doświadczenia życia w państwie frontowym. Zamiast tego kino wraca do stalinizmu i PRL-u albo ucieka w przyszłość.
Wspieraj 
Wspieraj 
Wydawnictwo 
Obserwuj 
