📖 Książki

Solvey Balle nie jest nowym Knausgardem, nie opowiada o sobie, chociaż obraca się w znanym sobie kręgu doświadczeń. Jej septologia nie jest też podobna, na szczęście, do septologii noblisty, nie ma w niej Pana Boga, katolicyzmu i alkoholizmu.

U wybrzeży Nigerii służyła do obsługi morskiego przemysłu naftowego; na Falklandach była koszarami; w Nowym Jorku – więzieniem. Jednostka reprezentuje „wyjątkową normalność”: jej dzieje są wyjątkowe pod względem dramaturgii, a zarazem reprezentatywne dla epoki i odzwierciedlające jej logikę.

Przerażenie wywołane zamachami samobójczymi w społeczeństwach zachodnich wynika z faktu, że popełnionym przez siebie czynem sprawca zamachu z góry uniemożliwia wymierzenie sprawiedliwości. Przerażenie, jakie budzi idea śmierci zadawanej przez drony, wynika zapewne z czegoś podobnego.

Becky Manawatu, Najat El Hachmi i Selma Skenderović przetwarzają własne doświadczenia migracji i wykluczenia na język prozy wciągającej i oryginalnej. Warto czasem wyjrzeć poza własne opłotki.

Z jednej strony śmichy-chichy, rozkosze dekadencji, ale z drugiej smutek schyłkowej epoki i jej okrucieństwo, no i Ojczyzna ukochana nie do uratowania. Co byście odpowiedzieli na pytanie: „gdzie, chamie, schowałeś brylant?”, gdyby właśnie obdzierano was żywcem ze skóry? No właśnie!

Nasza wiedza o Jemenie sprowadza się zazwyczaj do tego, że są tam jacyś Huti, którzy biegają w klapkach po górach i grają na nosie Saudom i Amerykanom. Buszra Al-Maktari pomija zawiłości polityczne i historyczne, dlatego może ją zrozumieć każdy czytelnik na Zachodzie.

Nikt nie jest dokładnie takim, jakim postrzegają go inni. To nie znaczy, że kryjemy jakieś mroczne tajemnice, po prostu każdy jest mikrokosmosem swoich emocji, doświadczeń, pamięci i nie da się tego słowami dokładnie przekazać, nawet jeśli ktoś chciałby tego słuchać.