Włoska porchetta i fasola przypominają śledzika z cebulką i koreczki – gastronomiczne decorum dawnej lewicy, które dziś prędzej znajdziemy na gminnej imprezie narodowców.

Historia „misternie skomponowanego paskudztwa” świetnie ilustruje, że imigracja nie tylko nie musi stanowić zagrożenia dla lokalnej kultury, lecz może być źródłem zjawisk i produktów, które wzbogacają całe społeczeństwa.

Od 1998 roku w ostatni tydzień września w San Vito Lo Capo odbywa się jedno z największych wydarzeń we Włoszech: Międzynarodowy Festiwal Integracji Kulturowej Cous Cous Fest.

Arcybiskup Bolonii zaproponował podawanie tortellini z mięsem drobiowym. Włoska prawica wybuchła świętym oburzeniem (i islamofobią).

Historia pastasciutta antifascista pokazuje, jak decyzje gospodarcze reżimu Mussoliniego doprowadziły do jednej z najbardziej osobliwych „wojen kulinarnych” w dziejach Europy.

Możemy zwrócić się ku mniej nacjonalistycznym i tożsamościowym paradygmatom tego, czym jest albo czym może się stać Europa. Przykład możemy czerpać z Sycylii. Rozmowa z Jamiem Mackayem.

Strajkujący nauczyciele i nauczycielki już nie chcą pracować „dla idei” – i chwała im za to!

Mówić, że nauczyciel pracuje 18 godzin, to jak powiedzieć, że Danuta Holecka pracuje 30 minut. Rozmowa Michała Pytlika z Krzysztofem Chojakiem, nauczycielem.

Transformację energetyczną trzeba przeprowadzić tak, żeby za jakiś czas nie tłumaczyć się z jej „koniecznych ofiar”. I tylko lewica może to zrobić.

Barwy górnicze to nie tylko czerń węgla, ale i zieleń symbolizująca naturę i tęsknotę do życia na powierzchni.