Wtorkowe zwycięstwo demokratów jest przytłaczające i niepodważalne. Co znaczy dla kierunku partii, jej polityki w Kongresie w drugiej połowie obecnej kadencji Trumpa i wyborów w 2028 roku?

W Kalifornii referendum: może by tak zamiast zamykać szpitale, a potrzebujących pomocy lekarskiej odsyłać z kwitkiem, opodatkować najbogatszych mieszkańców stanu? Miliarderzy mówią „nie” i wydali mnóstwo pieniędzy, żeby obywatele powiedzieli to samo.

Demokraci od dawna marzyli o niebieskim Teksasie – ostatni raz na demokratę w wyborach prezydenckich stan zagłosował 50 lat temu. Nadziei na zmianę upatrywali w demografii, zwłaszcza we wzroście populacji ludności latynoskiej.

Film „Naza” raczej nie przekona osób sceptycznych wobec tezy, że w Gazie dochodzi do ludobójstwa. Jednak o tym, że Abrahamowi i Szor udało się dotknąć czegoś istotnego, najlepiej świadczy reakcja rządu Netanjahu.

Teza, że za to, co dzieje się we Francji, odpowiedzialność ponosi polityka Tuska i Merkel wobec kryzysu uchodźczego z 2015 roku, jest absurdalna. I to nawet jeśli uznamy, że to, co stało się w sobotę, najlepiej tłumaczy migracja.

Zachód ma wiele problemów i stoi przed mnóstwem wyzwań, ale reakcyjny prometeizm MAGA jest kolejnym zagrożeniem dla jego przetrwania, a nie rozwiązaniem.

Współczesne adaptacje „Lalki” mogłyby pokazać, jak dwuznaczne są rosyjskie koneksje Wokulskiego w sposób, w jaki nie mógł tego zrobić Prus. Ale bronią się i bez rozwinięcia tego wątku.

Gdyby w drugiej turze wiosną Le Pen zmierzyła się z Jeanem-Luciem Mélenchonem, to jako kandydatka „partii porządku”, ratująca kraj przed skrajną lewicą i chaosem, miałaby największe szanse zwycięstwa.