Broniąc NFZ i zarazem krytykując WOŚP, wpadamy w zastawioną przez siebie pułapkę. Zamiast krytycznego namysłu nad problemami ochrony zdrowia, zaczynamy przerzucać się emocjami.

PiS wobec najsłabszych w 2018 roku.

Jesienią tego roku zweryfikowano niektóre świadczenia socjalne. Niestety, mimo podwyżek, wsparcie nadal pozostaje głodowe.

Minęła czwarta już rocznica niezrealizowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych.

Rząd podejmuje „prospołeczne” decyzje brzemienne w finansowe skutki – jak 500+ czy obniżenia wieku emerytalnego – a gdy grupy zagrożone wykluczeniem domagają się większego wsparcia, słyszą wówczas, że na wszystko nie ma pieniędzy.

Z początkiem lipca weszły w życie nowe przepisy dotyczące wsparcia osób znacznie niepełnosprawnych. To efekt protestów. Nie jedyny. I nie najważniejszy.

Czy tylko najbogatszych należy systemowo skłonić do większej solidarności z osobami dotkniętymi niesamodzielnością i z ich rodzinami?

Nie można poprzestać na konstatacji, że „państwo daje za mało”, trzeba też głośno mówić, że daje nierównomiernie i – powiedzmy to wprost – niesprawiedliwie.

Ile warte są socjalne obietnice Nowoczesnej? Ocenia Rafał Bakalarczyk.

Kwestie senioralne są w programie SLD wyeksponowane, a mimo to pakiet „Srebrna rewolucja” pozostawia niedosyt.