Kaspar Hauser mówi w godzinie lunchu

W najbliższy piątek (28 lutego) o 18.00 w łódzkiej świetlicy zagości aż pięcioro poetów z Łodzi: Kacper Bartczak, Szymon Domagała–Jakuć, Justyna Fruzińska, Jerzy Jarniewicz i Przemysław Owczarek. Marta Zdanowska porozmawia z nimi o idei i praktyce poezji zaangażowanej społecznie.

A w tygodniu poprzedzającym spotkanie publikujemy po jednym wierszu każdego z gości nadchodzącego spotkania.  Dziś zapraszamy do lektury wiersza, którego autorem jest Kacper Bartczak.

Kaspar Hauser mówi w godzinie lunchu

Byłem dzieckiem na Times Square w blasku Nasdaq Verizon Bank of America
Mówię co oczy widziały

Tłum płynął alejami majaczył w pionie nie istniał
Mówię co oczy widziały na spokojnie

Był maraton dziesięć milionów biegło w żarze wieżowców ekranów
Prawdę mówią paski danych są cyfrowe płaskie

Biegli w powielonym krachu później owijano ich w aluminium
Agencje wszystko mówią donoszą

Krach obnażył otulił przekazał domom mediowym
Teraz się mówi o czystych realiach

Ludzie konsumowali się w sklepach barach telewizji kanałach
Mówili z pełnymi oczami

Metro dudniło nizało twarze na czarny błyszczący pasek notowań
Utulony w lekturze mówię bez siebie

Taksówki bredziły na kwadratowej mapie (było późno 20:30 w jakiś czarny detaliczny piątek)
Mówili to już?

Syreny wozów strażackich zlatywały z okolicznych pięter zwoływały nas w punkt
Mówią że będzie gmach i wojna

Tłum się rozpierzcha ekrany nie milkną głaszczą nas mrożą w powietrzu mleku proszku
Mówili że już

Byłem dzieckiem w przysłowiowej chińskiej dzielnicy jadłem zupki tłuste plamy lampiony
Więcej się nie da powiedzieć

Byłem dzieckiem w fikcyjnym miasteczku w centralnej Polsce jadłem błoto i śmieci
To wam być może coś powie

W centralnej krypcie miała przyrost zła kukurydza
Się powie że było mówione

—

Dziękujemy Autorowi za zezwolenie na publikację wiersza.