Czy Węgry są krajem, w którym władza może przegrać wybory, jakim poparciem cieszą się zbrodniarze wojenni i czy Wielka Brytania będzie mieć nowego premiera? Odpowiedzi przyniosą najbliższe miesiące. Mimo braku kampanii w Polsce nie będziemy narzekać na brak wyborczych emocji.
W poweekendowym przeglądzie prasy zastanawiamy się nad tym, czy prezydent USA jest przyjacielem Polski, i czy prawica testuje narrację twardego polexitu.
Zachodni ład dał nam bezpieczeństwo i dobrobyt. Dziś przejmuje nas obawa, że stracimy wszystko, co się udało zbudować w ostatnich 30 latach, i wrócimy do krainy odwiecznej historycznej smuty, na nasze na stare, wschodnie śmieci.
O ile w Polsce dotarcie z lewicowym przekazem do młodych wyborców jest trudne, to w Czechach i na Słowacji okazuje się to jak dotąd po prostu niemożliwe.
Mimo wielu podobieństw do Węgier polski system ekonomiczno-społeczny jest zupełnie inny. Dla Orbána granie na wielu fortepianach może się niedługo skończyć ratingiem śmieciowym.
Węgierska Ustawa o przejrzystości życia publicznego jest wzorowana na rosyjskiej Ustawie o zagranicznych agentach i ma ten sam cel: zlikwidować niezależne media i organizacje.
21 marca 1919 roku narodziła się Węgierska Republika Rad. W tym czasie na Węgrzech przebywało około 30–40 tysięcy Polaków. Większość należała do klasy robotniczej, więc im także udzielały się panujące wówczas rewolucyjne nastroje.
Ekipa Fideszu zainwestowała w ostatnich latach mnóstwo pieniędzy i energii, by zbudować dobre relacje z Donaldem Trumpem i jego otoczeniem. Czy to się nareszcie opłaci?
Ponieważ w drugiej połowie katastrofalna ocena węgierskiej prezydencji trochę się poprawiła, również pamięć Komisji stała się nieco bardziej wybiórcza.
Z 50 najbogatszych Węgrów na liście „Forbesa” co najmniej 25 nazwisk jest ściśle powiązanych z panującym od 2010 roku rządem w Budapeszcie.
Wspieraj 
Wspieraj 
Wydawnictwo 
Zaloguj się 
