W poweekendowym przeglądzie prasy i okolic piszemy o fetyszach konserwatywnej inteligencji, środkowoeuropejskich noblistach i uzbrojonych obwarzankach.
Dla artystów sukcesy są ich zasługą, a porażki są zasługą wytwórni płytowej. A przecież te piosenki trzeba było nagrać, wydać, dotrzeć z nimi do słuchaczy – mówi autor książki „Wszystko jak leci. Polski pop 1990-2000”.
Zofia Krawiec ogląda wystawę „Kurtyna w górę” w BWA Wrocław, poświęconą rave’om, brytyjskiej scenie klubowej i transformacji życia nocnego od czasów Thatcher.
Polscy parlamentarzyści mogliby posłuchać Tedego i Bedoesa, żeby dowiedzieć się, jak wygląda nowoczesna sztuka prowadzenia sporów.
Nie trzeba być zagorzałym ekoaktywistą, by w zezwoleniu na organizację BitterSweet widzieć szereg zagrożeń.
Koncert Maksa Korża na Stadionie Narodowym przyciągnął 70 tys. osób i wywołał medialną burzę. Kim jest białoruski muzyk, którego 63 fanów Polska chce deportować?
Pozująca na posłusznego pieska piosenkarka jest uległą, patriarchalną suką. Tak zawyrokował internetowy komentariat, wycierając sobie twarz feminizmem.
Rob Halford pokazał, że queer nie musi być lekki, taneczny ani kolorowy. Może być ciężki i hałaśliwy, ubrany w czerń, stal i motocyklowe buty.
Z dzisiejszej perspektywy do Felicity Vestvali pasowałoby określenie „osoba niebinarna”, która nie wpisuje się w prosty, dwukategorialny podział na kobiety i mężczyzn.
Nacjonalistyczny rap można interpretować jako wyraz specyficznej formy melancholii i „przemieszczonego pragnienia”. Wyraża tęsknotę za wojną i walką, których raperzy nigdy osobiście nie doświadczyli.
Wspieraj 
Wspieraj 
Wydawnictwo 
Obserwuj 
