🎭 Kultura

W czym tkwi zagadka sukcesu powieści „Wyznaję” Jaume Cabré?

Premiera piątej części cyklu o Johnie McClane to doskonała okazja do tego, by przyjrzeć się, jak zmieniał się on wraz z amerykańską polityką i popkulturą.

Przypominam sobie uwagi starego, bardzo utalentowanego aktora prowincjonalnego i cenionego reżysera, który, zdenerwowany bezradnością młodej adeptki, nie mogącej należycie zagrać sceny przerażenia, zawołał groźnie: – Niech pani zejdzie ze sceny! Jak zawołam „już”, proszę wpaść i krzyknąć. Młode stworzenie schodzi ze sceny ze łzami w oczach; doświadczony reżyser-praktyk obnaża obie połowy, które w całości noszą […]

Po 30 latach od powstania „The Wire” nie chce już szokować. Historię pisma opowiada Jakub Bożek.

„Dzień kobiet” Marii Sadowskiej to historia walki o prawa pracownicze. Wydawało się, że nie przyjdzie taki dzień, kiedy o jakimkolwiek polskim filmie będzie można to napisać.

Po stronie ojca są przygody, strzelaniny, kochanki, bogactwo, przestrzeń, siła. Także poczucie humoru. Matka to nudna, choć dobra, wegetacja.

Václav przestał się uczyć, wolał zgłębiać tajniki fokstrota w szkole tańca, do której posłała go matka. „Zaczął chodzić po kawiarniach i barach, wieść życie bohemy”.

O otwarciu Galerii sztuki XX i XXI wieku w Muzeum Narodowym w Warszawie pisze Marta Górnicka.

„Nic dwa razy się nie zdarza”, pisała Szymborska i śpiewała Kora. Widać obie nie przewidziały, co będzie się działo w młodym polskim kinie.

Redakcja nie bierze na siebie odpowiedzialności za to, że aktorzy na listy nie odpowiadają. Są to ludzie bardzo zapracowani, nie mający nie raz dla siebie nawet wolnego czasu. Trzeba więc albo czekać cierpliwie i nie mieć żalu za brak odpowiedzi, albo wcale nie pisać.  Fragment odpowiedzi na list p. Ludeczki Jasieńskiej, tygodnik “Kino”, luty 1938.