Nie nasza wina, nie nasz problem. Katastrofa klimatyczna w oczach Polek i Polaków podczas pandemii

Autorzy/ki podsumowali badania z ostatnich lat, przedstawiające podejście do szeroko pojętych tematów związanych z ochroną środowiska, tj. zmiany klimatu, palenia węglem, segregacji śmieci, podróży samochodem, diety roślinnej itd., a następnie skonfrontowali je z czasem pandemii COVID-19.

Tematem publikacji jest stosunek młodszego i starszego pokolenia do kwestii zmiany klimatu. Chociaż raport stanowi tylko „wycinek” postaw Polek i Polaków, to wskazuje na pewne trendy odnośnie stosunku do zmiany klimatu, które kształtują się w konfrontacji z ograniczeniami, jakie nałożył na nas reżim sanitarny.

Jak zasypywać lukę między świadomym i pełnym zrozumienia uznaniem skali i konsekwencji zmian klimatu, a znacznie mniej entuzjastyczną postawą wobec konieczności wdrożenia polityki klimatycznej? Jak dotrzeć do osób, które rozu­mieją rozmiar katastrofy, a są niechętne ograniczeniom związanym z polityką klimatyczną (czyli do wielkomiejskiej klasy średniej, a po pandemii COVID-19 także do młodszych pokoleń)? Gdzie i jak szukać szans aspiracyjnych (tzn. narracji pozytywnych, „jak zmienić nasze życie na lepsze”, a nie „jak pogodzić się z tym, że musi być gorzej”) we wsparciu polityki klimatycznej?

To pytania, które pojawiają się po analizie badań socjologicznych, na których opiera się raport. Ich pierwszym elementem była analiza danych zastanych, czyli w tym przypadku prowadzonych w ostatnich latach (w tym także już w trakcie pandemii) sondaży dotyczących postaw Polek i Polaków wobec zmian klimatycznych.