Polityka historyczna na Tasmanii i nie tylko
Richard Flanagan „Księga ryb Williama Goulda”, Aleksandra Zielińska „Bura i szał”, Małgorzata Czyńska „Kobiety Witkacego”, Herta Müller, „Moją ojczyzną była pestka jabłka”
Cykl kultowych recenzji książkowych Kingi Dunin.
Richard Flanagan „Księga ryb Williama Goulda”, Aleksandra Zielińska „Bura i szał”, Małgorzata Czyńska „Kobiety Witkacego”, Herta Müller, „Moją ojczyzną była pestka jabłka”
Przemysław Czapliński, „Poruszona mapa”, Marek Krajewski, „Mock”
Chigozie Obioma „Rybacy”, Scholastique Mukasonga „Maria Panna Nilu”, Grażyna Plebanek „Pani Furia”, Zygmunt Bauman „Obcy u naszych drzwi”
Krisztina Tóth „Linie kodu kreskowego”, Karl Ove Knausgård „Moja walka”, Gellert Tamas „Mężczyzna z laserem”, James Schuyler „Co na kolację”.
Elena Ferrante, „Genialna przyjaciółka”, „Historia nowego nazwiska”, „Historia zaginionej dziewczynki”, „Historia ucieczki”.
Włodzimierz Nowak, „Niemiec”, Yaa Gyasi, „Droga do domu”, Swietłana Aleksijewicz, „Czasy secondhand”, Zygmunt Miłoszewski,” Ziarno prawdy”.
Jaume Cabré „Cień eunucha”, Margaret Atwood „Serce umiera ostatnie”, Virginie Despentes „Vernon Subutex”, Karen Joy Fowler „Nie posiadamy się ze szczęścia”.
Dawid Grosman „Wchodzi koń do baru”, Lyonel Trouillot „Niedziela, 4 stycznia”, Tomasz Jastrun „Osobisty przewodnik po depresji”, Tomasz Kowalski „Mędrzec kaźni”.
Elżbieta Cherezińska „Harda”, Anna Tyler „Dziewczyna jak ocet”, Jeanette Winterson „Przepaść czasu”, Inga Iwasiów „Dziecko”.
Nie pilnuję parytetu w moich omówieniach książek, nie nadzoruje tego żaden komisarz czy komisarka z Krytyki Politycznej.