„Kino jest najbardziej perwersyjną ze sztuk – nie daje ci tego, czego pożądasz, ale mówi, jak pożądać” – Slavoj Žižek.
Najciekawsze wyzwanie artystyczne to dla mnie umiejętność krytycznego opowiadania o swoim otoczeniu – mówi Małgorzata Szumowska.
Jak wyglądały Oscary roku #MeToo, Time’s Up i definitywnego pożegnania z formułą „Dziękuję Bogu i Harveyowi Weinsteinowi”?
Pornograficzna przemoc i uprzedmiotawianie są u Patryka Vegi niejako usprawiedliwiane tym, że „jednak prawdziwa miłość istnieje”, a poza tym wiemy, że w końcu laski się zemszczą.
Tęsknota za jakościowym dziennikarstwem czy może pogoń za mitem o nim? Wyścigu mediów o newsa i sławę oraz kobieta stająca do walki z prezydentem USA.
Ładną bajkę o Ameryce spełnionych marzeń w Polsce końca lat 90. oglądaliśmy jako opowieść o Ameryce po prostu.
W czasach, gdy kowbojskie cnoty pogranicza wracają do mainstreamu w postaci Trumpa, w czasach gniewu kobiet, wizja z westernu Zellnerów wydaje się szczególnie politycznie nośna.
Postawa mówiąca „obozy były komunistyczne, a nie polskie, więc nie ma tematu” jest zaprzeczeniem dojrzałości.
„The End of the F*** World” jest zapisem pokoleniowej przemiany. Może trochę utopijnej, ale bardzo atrakcyjnej.
Oglądając ostatni sezon „Black Mirror” w Polsce PiS, mam poczucie, że wizje Brookera nie przystają do lęków naszej rzeczywistości.
Historia o dzielnej kobiecie walczącej z bezdusznymi instytucjami? A może coś w stronę „Kill Bill” – czyli o bezwzględnej mścicielce?
Wspieraj 
Wspieraj 
Wydawnictwo 
Obserwuj 
