Teraz, gdy czasy się zmieniły, gdy nasz rząd – rząd, do którego nareszcie mamy zaufanie! – desperacko walczy z tragicznymi rezultatami czterdziestu paru lat bezsensownej i rabunkowej gospodarki, artyści chcą mu pomóc, pokazać, że teraz są „za”! Chcą sprzedawać swój talent, swój zapał, swój czas, by uzyskane pieniądze przeznaczyć na Fundusz premiera Mazowieckiego. Wszyscy do […]

Obcokrajowiec odwiedzający polskie kina jest zawsze zdumiony poziomem, jaki reprezentuje polska publiczność. Nigdy nie zapomnę projekcji Czerwonej pustyni Antonioniego w jednym z warszawskich kin. Sala była wypełniona po brzegi. Publiczność, wywodząca się – jak może się było zorientować na pierwszy rzut oka – z bardzo różnych środowisk, śledziła akcję z zapartym tchem. W innych krajach zdarza […]

Ważnym punktem działalności Teatru im. Bogusławskiego [w Warszawie 1926 r.] było bezpośrednie jego oddziaływanie artystyczne i społeczne na szerokie masy robotnicze. […] Oczywiście w systemie państwowym opartym o kapitalizm placówka kulturalna, przemawiająca językiem rewolucyjnym do serca i umysłu, budząca świadomość klasowego podziału i poczucie krzywdzących różnic społecznych, nie mogła nie budzić sprzeciwu w rządzie. Stosowano […]

Po obiedzie defilada zawodników olimpijskich w telewizji. Wspaniała demonstracja jedności świata. Tym przykrzej rzuca się w oczy brak takich państw jak: Chiny (a był Tajwan), Korei Północnej (była Korea Południowa) i Wietnamu Północnego (był Wietnam Południowy). Czy kiedyś te rany świata zagoją się, czy jeszcze się rozjątrzą? Mówi się, że sprawa połączenia obu Korei to […]

Obejrzę sobie „Wiadomości”… Kiedy jest coś o Największym Polaku (przyjął, odprawił, pobłogosławił) czy różnych purpuratach, wyłączam dźwięk i zamykam oczy, jak w czasie emisji reklam proszku do prania… Jerzy Nasierowski (ur. 1933) – aktor, pisarz, skandalista. Na przełomie lat 50. i 60 związany z warszawskimi teatrami: Narodowym, Powszechnym i Komedią. Najważniejsze role filmowe zagrał w […]

Sen nocy letniej w Teatrze Powszechnym. Joanna Szczepkowska jako Tytania nadzwyczajna: śmieszy, tumani, przestrasza. Nigdy nawet w najśmielszych rozważaniach nad tą sztuką nie spodziewałem się, ze może to być postać tak niezwykła i niespodziewana. Mój największy zachwyt wzbudziła Joanna grająca scenę porannego ocknięcia. Pytam po spektaklu w garderobie, jak do tego doszło, skąd wzięła pomysł, […]

Hordy młodych mijają się z okrzykiem heja-heja. Jedni – zupełne punki, w kurtkach ze skóry, b. przegrzani, drudzy z niemowlakiem pod pachą. Trzeci hipisowaci, z długimi włosami – „dzieci kwiaty” i „dzieci-szmaty”. No i czwarci – po prostu luźni – w jakichś swobodnych chałatach, fioletach, narzutach, byle czym… Luźnych jest w tym roku najwięcej. Po […]

[…] porusza ta Matura mimochodem zagadnienie granicy działalności pedagogicznej szkoły. Uczennicę przyłapano na pisaniu listu miłosnego do niewiadomego adresata. Jak ma postąpić szkoła? Czy ukarać winną za prowadzenie korespondencji w miejscu niewłaściwym, czy także za treść listu? Czy szkoła nie jest aparatem zbyt sztywnym, aby ingerować w życie uczuciowe 19-letniej dziewczyny poza oczywiście rygorami porządkowymi? Czy […]

Przypominam sobie uwagi starego, bardzo utalentowanego aktora prowincjonalnego i cenionego reżysera, który, zdenerwowany bezradnością młodej adeptki, nie mogącej należycie zagrać sceny przerażenia, zawołał groźnie: – Niech pani zejdzie ze sceny! Jak zawołam „już”, proszę wpaść i krzyknąć. Młode stworzenie schodzi ze sceny ze łzami w oczach; doświadczony reżyser-praktyk obnaża obie połowy, które w całości noszą […]

Redakcja nie bierze na siebie odpowiedzialności za to, że aktorzy na listy nie odpowiadają. Są to ludzie bardzo zapracowani, nie mający nie raz dla siebie nawet wolnego czasu. Trzeba więc albo czekać cierpliwie i nie mieć żalu za brak odpowiedzi, albo wcale nie pisać.  Fragment odpowiedzi na list p. Ludeczki Jasieńskiej, tygodnik “Kino”, luty 1938.