O nas

Wydawca dziennika KrytykaPolityczna.pl (ISSN 3072-2063)

Stowarzyszenie im. Stanisława Brzozowskiego
Adres: ul. Jasna 10 lok. 3, 00-013 Warszawa
(+48 22) 505 66 90, faks: (+48 22) 505 66 84
redakcja[at]krytykapolityczna.pl

[email protected]
+48 504 640 027
Pn – Pt: 10.00 – 18.00

[email protected]
(+48 22) 505 66 90
Pn – Pt: 10.00 – 18.00

Stanisław Brzozowski (1878–1911) to jeden z najważniejszych polskich filozofów i krytyków literackich przełomu XIX i XX wieku. Był również powieściopisarzem i dramaturgiem oraz wyrazistym rzecznikiem inteligencji. Zmarł w wieku zaledwie 33 lat, pozostawiając bogaty dorobek obejmujący książki i setki esejów.

Brzozowski inspirował się europejską myślą swoich czasów, łącząc pozornie sprzeczne nurty – filozofię czynu Nietzschego z młodym marksizmem, koncepcję mitu Sorela z katolickim modernizmem Johna Henry’ego Newmana czy brytyjskim romantyzmem. Sprzeciwiał się deterministycznym interpretacjom materializmu historycznego oraz uprzedmiotowieniu człowieka.

Brzozowski był przede wszystkim przenikliwym krytykiem kultury. Podkreślał konieczność zaangażowania artysty w diagnozowanie rzeczywistości społecznej swoich czasów oraz w kształtowanie struktur społecznych. Według niego relacje ekonomiczne i warunki pracy są wytworem ludzi, a nie rezultatem obiektywnych mechanizmów; sztuka i literatura są świadectwem swoich czasów, a nie wyłącznie wyrazem autonomicznej świadomości twórcy. Obowiązkiem intelektualisty jest opowiadanie. Po ponad stu latach idee młodopolskiego intelektualisty nadal pozostają aktualne.Jego twórczość stanowi przedmiot intensywnych debat wśród polskich intelektualistów. Pisali o nim m.in. Leszek Kołakowski, Czesław Miłosz, Maria Janion czy Adam Michnik.

– Nasza decyzja była niejako próbą docenienia tego, jednego z nielicznych prawdziwie oryginalnych polskich filozofów na lewicy – tak o wyborze patrona opowiada Michał Borucki, były członek Zarządu Stowarzyszenia. – Ponadto Stanisław Brzozowski dobrze wpisywał się w ówczesny pomysł na Krytykę Polityczną. Polski rynek idei na początku lat dwutysięcznych był niezwykle jałowy. Żyliśmy w silnie fukuyamowskim paradygmacie końca historii. KP chciała pomóc Polsce „dogonić Zachód”, jak mawiano, mając na myśli gonienie ekonomiczne i pościg za zachodnim stylem życia. Chcieliśmy przeszczepić współczesne idee społeczne, filozoficzne, polityczne, przepisać je na polski kontekst. Z tej potrzeby wyrósł kwartalnik tłumaczący na język polski i omawiający aktualne teksty humanistyczne. Stanisław Brzozowski, jako filozof nieuciekający od polityczności, potrafiący połączyć zachodnie myśli i stworzyć coś oryginalnego, nadawał się doskonale na ideowego ojca naszego ruchu.

W 2002 roku „Krytyka Polityczna” jako czasopismo z impetem wkroczyła na polski rynek, wstrząsając skostniałym i rutynowym środowiskiem politycznym. Już sam tytuł pierwszego numeru – Inteligencja: bezradna czy martwa? – miał charakter prowokacji i zapowiadał kierunek, w jakim podąży całe przedsięwzięcie.

Pierwsze dwa wydania zostały sfinansowane przez Zbigniewa Bujaka, legendę „Solidarności”. Z czasem Adam Michnik – pisarz, publicysta i działacz – z właściwą sobie ironią, ale i uznaniem, skomentował wagę tego gestu, mówiąc, że była to „najlepsza decyzja finansowa Zbyszka w życiu”.

Debiutancki numer spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem mediów. „Gazeta Wyborcza” przedrukowała wywiady przygotowane przez redakcję, a cały nakład tysiąca egzemplarzy szybko się wyczerpał, więc zrobiono dodruk. Kolejne wydanie podtrzymało prowokacyjny ton – Lewica, prawica – zamieszanie językowe, bariery językowe – i zawierało m.in. ważny tekst Jacka Kuronia i Karola Modzelewskiego Jaka lewica jutra: rozum i wrażliwość.

W 2003 roku Krytyka Polityczna opublikowała List Otwarty do Europejskiej Opinii Publicznej, przygotowany m.in. przez Sławomira Sierakowskiego i Kingę Dunin. Dokument ten wyrażał poparcie dla projektu konstytucji europejskiej i integracji z Unią, a także sprzeciw wobec ówczesnej polityki Polski wobec Unii Europejskiej, określanej hasłem „Nicea albo śmierć!”. List podpisało 250 polskich intelektualistów, a jego publikacja w prestiżowych tytułach – takich jak „Le Monde”, „Frankfurter Allgemeine Zeitung”, „Gazeta Wyborcza” i „Rzeczpospolita” – wprowadziła Krytykę Polityczną do szerokiej, międzynarodowej debaty.

– W tamtym okresie lewica w mainstreamie funkcjonowała jedynie jako SLD. Chcieliśmy stworzyć alternatywę, budować silną socjaldemokrację w nowoczesnym stylu. Promować idee, które w tamtym okresie albo nie funkcjonowały w Polsce w żadnym środowisku, albo były bardzo niszowe. To był moment depolityzacji wszystkiego. Chcieliśmy pokazać, że literatura, książki, przedstawienia są polityczne, że przekazują nam idee, organizują myślenie – opowiada Michał Borucki.

W 2005 roku zarejestrowano Stowarzyszenie im. Stanisława Brzozowskiego, wydawcę Krytyki Politycznej.

Pierwszy zarząd tworzyli: Dorota Głażewska, Maciej Gdula, Sławomir Sierakowski, Agata Szczęśniak.

I kadencja 2005-2010

Sławomir Sierakowski – prezes
Agata Szczęśniak
Dorota Głażewska | Agnieszka Grzybek
Maciej Gdula
W trakcie dołączył Piotr Marecki

II kadencja 2010-2015

Sławomir Sierakowski  – prezes
Agata Szczęśniak | Maciej Kropiwnicki
Dorota Głażewska
Michał Borucki

III kadencja 2015-2020

Sławomir Sierakowski  – prezes
Dorota Głażewska | Andrzej Mikołajewski
Michał Borucki
Maciej Kropiwnicki
W trakcie dołączyła Joanna Tokarz-Haertig

Zarząd IV kadencji 2020-2025

Sławomir Sierakowski  – prezes
Michał Borucki
Joanna Tokarz-Haertig
Andrzej Mikołajewski | Joanna Wowrzeczka
Mikołaj Syska

Zarząd V kadencji 2025-2030

Agnieszka Wiśniewska – prezeska
Sławomir Sierakowski
Igor Stokfiszewski

„Krytyka Polityczna” początkowo była kwartalnikiem – ukazywała się regularnie od 2002 roku do 2015 roku. Od 2016 do 2018 drukowaliśmy już tylko pojedyncze numery. Łącznie ukazało się ich 48 (z czego niektóre wydania były podwójne). Od 2011 roku przygotowywaliśmy też numery w języku ukraińskim, wydawał je nasz ukraiński partner: Centrum Badań nad Kulturą Wizualną w Kijowie. Ukazały się też wydania po rosyjsku i niemiecku.

Od samego początku pismo pełniło nie tylko rolę medium, lecz także narzędzia budowania środowiska – przyciągając autorów z różnych dziedzin, integrując ich wokół wspólnego projektu i tworząc przestrzeń intensywnej debaty intelektualnej. Do współpracy dołączali artyści reprezentujący różne dziedziny – sztuki wizualne, teatr, literaturę, muzykę i film. Wśród nich znaleźli się m.in. Olga Tokarczuk, Artur Żmijewski, Wilhelm Sasnal czy Jan Klata. 

W 2004 roku Artur Żmijewski objął funkcję redaktora artystycznego czasopisma, a wkrótce dołączyła do niego Yael Bartana. Grupa Twożywo stworzyła nową identyfikację wizualną pisma, a potem także wydawnictwa, nadając im charakterystyczny, rozpoznawalny styl. Równolegle do Krytyki Politycznej dołączali intelektualiści i animatorzy kultury, tacy jak Kazimiera Szczuka, Agnieszka Graff czy Joanna Mytkowska.

Magazyn koncentrował się na najważniejszych zjawiskach współczesnej polityki, kultury i życia społecznego. Jednym z jego podstawowych założeń było przełamywanie sztucznych podziałów między polityką, sztuką i naukami humanistycznymi. Równolegle do kwartalnika rozwijała się strona internetowa.

Początkowo publikowaliśmy na niej wszystko naraz: teksty, zapowiedzi książek, zaproszenia na spotkania, każdą informację o KP. W 2012 roku postawiliśmy nową stronę internetową, zaprojektowaną jako dziennik opinii. Zaś w 2025 otworzyliśmy jeszcze nowszą wersję, podzieloną na sekcje poświęcone poszczególnym ścieżkom naszej działalności.

Pierwszym redaktorem naczelnym papierowego kwartalnika był Sławomir Sierakowski, a po nim tę funkcję przejął Julian Kutyła. Redaktorkami naczelnymi internetowej Krytyki Politycznej była Magdalena Błędowska, a po niej – Agnieszka Wiśniewska. Od 2025 roku naczelną dziennika jest Kaja Puto.

– Nie chcę, by Krytyka Polityczna służyła wam, naszym czytelnikom, wyłącznie do czytania skarg i narzekań. Chcę, by wyrażała gniew i oburzenie na krzywdę czy niesprawiedliwość, ale również spierała się o potencjalne rozwiązania tych problemów. Chcę, by zamiast alibi dla bezsilności dawała wam inspirację do myślenia i działania. Chcę, by śledziła dla was karuzelę wydarzeń, za którą coraz trudniej nadążyć, pozostając przy tym przede wszystkim dziennikiem opinii, a nie portalem newsowym – opowiadała Kaja Puto na rozpoczęcie kadencji.

W grudniu 2006 środowisko związane z pismem i we współpracy z Korporacją Ha!art, rozpoczęło wydawanie nowej serii książkowej – Seria Krytyki Politycznej.

Pierwszą publikacją była książka Slavoja Žižka Rewolucja u bram.

We wrześniu 2007 środowisko związane z pismem stworzyło nową, niezależną oficynę wydawniczą – Wydawnictwo Krytyki Politycznej. Jako jedni z pierwszych w Polsce systematycznie wprowadzaliśmy do obiegu idee współczesnej teorii krytycznej i nowych nurtów myślenia o społeczeństwie. Zapoznawaliśmy polskich czytelników z publikacjami Zygmunta Baumana, Judith Butler, Brunona Latoura, Jacquesa Rancière’a czy Thomasa Piketty’ego. Wydany przez nas Kapitał w XXI wieku Thomasa Piketty’ego to jedna z najważniejszych współczesnych analiz nierówności ekonomicznych, która wprowadziła do polskiej dyskusji nowe języki opisu gospodarki i redystrybucji. Przetłumaczyliśmy także klasyk teorii feministycznej i queer studies Uwikłani w płeć Judith Butler czy Pracę bez sensu Davida Graebera, jedną z najbardziej wpływowych książek ostatniej dekady dotyczących pracy, kapitalizmu i organizacji życia społecznego.

Wydane przez nas Zakonnice odchodzą po cichu Marty Abramowicz to przełomowy reportaż odsłaniający doświadczenia kobiet w instytucjach zakonnych, który uruchomił szeroką debatę o roli Kościoła i strukturze władzy w życiu religijnym.

Jesteś Bogiem. Historia Paktofoniki Macieja Pisuka, książka pokazująca społeczne tło narodzin hip-hopu i doświadczenie młodego pokolenia transformacji, odbiła się bardzo szerokim echem w debacie i doczekała filmowej adaptacji w reżyserii Leszka Dawida. 

Publikacje wydawnicze aktywnie współtworzyły dyskusję o roli kultury, sztuki w Polsce oraz o polskiej tożsamości. To tutaj ukazał się głośny Zwrot polityczny Igora Stokfiszewskiego czy Prześniona rewolucja Andrzeja Ledera. 

Książki wydawaliśmy w seriach takich jak – Idee, Publicystyczna, Kanon, Literacka, Przewodniki, Ekonomiczna, Historyczna, Pisma Kuronia…. Seria Przewodników przybliżała sylwetki artystów lub osadzała wybrane zagadnienia – np. zdrowie, edukację, nierówności – w debacie. Nawiązaniem do tej zamkniętej już serii jest nowe przedsięwzięcie Płomienie – seria krótkich przystępnych esejów na temat wybranych problemów współczesności.

Okładki i ilustracje przygotowywali artyści związani ze środowiskiem KP: Artur Żmijewski, Wilhelm Sasnal, Grupa Twożywo, Joanna Rajkowska…

Pierwszym redaktorem naczelnym wydawnictwa był Maciej Kropiwnicki, kolejnym – Julian Kutyła. Od 2025 roku funkcję tę pełni Patryk Walaszkowski.

W 2006 roku w wynajętym mieszkaniu na pierwszym piętrze kamienicy w Warszawie przy ul. Chmielnej 26 powstała REDakcja. Świetlica kulturalna REDakcja działała od września 2006 do września 2009. Była ośrodkiem wymiany myśli, dyskusji, prezentacji prac artystycznych, projektów społecznych i politycznych. W REDakcji odbywały się spotkania, debaty, warsztaty, pokazy filmowe i wystawy. Przez trzy lata było ich blisko 400. Miejsce stało się punktem codziennych spotkań środowiskowych i bazą dla organizowanych na zewnątrz akcji społecznych. REDakcja już po kilku miesiącach działalności została nominowana w 2007 roku do tytułu „Miejsce Roku  Warszawy” przez redakcję „Co jest grane?” – kulturalny magazyn dodawany do „Gazety Wyborczej”, a w kolejnym roku tytuł ten zdobyła. Nagroda do dziś towarzyszy nam w kolejnych naszych warszawskich siedzibach.

Równolegle powstawały Kluby Krytyki Politycznej w wielu miastach Polski, tworzone oddolnie przez lokalne społeczności. 

Kluby Krytyki Politycznej działały w Białymstoku, Bydgoszczy, Bytomiu, Cieszynie, Częstochowie, Gnieźnie, Jeleniej Górze, Kaliszu, Koszalinie, Krakowie, Lublinie, Łodzi, Opolu, Ostrowcu Świętokrzyskim, Poznaniu, Rzeszowie, Szydłowcu, Toruniu, Trójmieście, Wrocławiu. Także za granicą – w Kijowie, Berlinie, Londynie.

Kluby KP tworzyli działacze społeczni, studenci, licealiści, artyści, młodzi naukowcy – aktywiści, którym bliski był etos lewicowego zaangażowania w sprawy publiczne. Działały poprzez organizowanie otwartych dyskusji, warsztatów, seminariów, wystaw i festiwali, a także współpracę z innymi organizacjami społeczno-kulturalnymi. Wiele osób zaangażowanych w działanie Klubów KP wykorzystało zdobyte w nich doświadczenie do kontynuacji pracy społecznej w instytucjach kultury, samorządzie, ngosach, na uczelniach. Na bazie Klubów powstawały lokalne i ogólnopolskie organizacje pozarządowe. 

Za stworzenie Klubu KP Łukasz Kuźma został wyróżniony nagrodą w konkursie białostockiej „Gazety Wyborczej” – „Przystanek Młodzi”. Twórczyni Klubu KP w Cieszynie Joanna Wowrzeczka nominowana była w plebiscycie „Wysoki Obcasów” do tytułu Polki Roku 2009. Klub KP w Gnieźnie przyznawał co roku na Ogólnopolskim Festiwalu Filmów Amatorskich i Niezależnych „Offeliada” Nagrodę im. Stanisława Brzozowskiego za „szczególną wrażliwość społeczną dzieła filmowego”.

W latach 2009-2022 działała Świetlica Krytyki Politycznej w Trójmieście, która mieściła się w Gdańsku przy ul. Nowe Ogrody 35. Było to miejsce debat, wykładów, wystaw i warsztatów dla młodzieży. Dziennikarze działu kultura trójmiejskiej „Gazety Wyborczej” nominowali Świetlicę Krytyki Politycznej, po niespełna dwóch miesiącach jej działalności, do nagrody Sztorm Roku 2009 w kategorii organizator. Nominację przyznano „za zaktywizowanie w rekordowo krótkim czasie wyjątkowo biernego do tej pory trójmiejskiego środowiska naukowego i artystycznego poprzez realizowanie niezwykle intensywnego programu debat z udziałem najważniejszych postaci światowego (Slavoj Žižek) i krajowego (m.in.: Anda Rottenberg, Paweł Śpiewak, Kinga Dunin) życia intelektualnego”. W 2010 zespół Świetlicy we współpracy z zespołem Wydawnictwa Krytyki Politycznej przygotował książkę Trójmiasto. Przewodnik Krytyki Politycznej.

W latach 2011-2015 działała Świetlica Krytyki Politycznej w Łodzi. Mieściła się przy ul. Piotrkowskiej. Świetlica była miejscem otwartych debat, wykładów, projekcji i wystaw, a także warsztatów dzieci i młodzieży. Współpracowaliśmy z licznymi łódzkimi organizacjami pozarządowymi. W 2011 roku, zaledwie kilka miesięcy po otwarciu, Świetlica otrzymała nagrodę „Punkt dla Łodzi” za „stworzenie na mapie Łodzi miejsca pełnego żywej dysku”. Wyróżnienie przyznali internauci oraz jury, w którego skład wchodzili społecznicy, architekci i ludzie kultury. Ważnym wkładem Świetlicy w życie społeczne miasta było zainicjowanie i organizowanie obchodów rocznicy wybuchu Rewolucji 1905 roku. Zespół Świetlicy we współpracy z Wydawnictwem KP przygotował książkę Rewolucja 1905. Przewodnik Krytyki Politycznej, która popularyzuje wiedzę o tym zapomnianym w dominującej narracji historycznej zrywie.

W latach 2009-2026 działała Świetlica Krytyki Politycznej w Cieszynie, początkowo przy moście na ul. Zamkowej 1, a później na ul. Jana Łysaka 3. W 2012 roku Creative Commons Polska przyznało Świetlicy Krytyki Politycznej w Cieszynie nagrodę „Otwieracza” – wyróżnienie dla organizacji działających na rzecz otwartości i promocji otwartych modeli tworzenia i udostępniania zasobów wiedzy i kultury. Świetlica była miejscem spotkań lokalnych inicjatyw, organizacji oraz mieszkańców, którym zależy na budowaniu wspólnoty w duchu solidarności, współpracy i troski. W cieszyńskiej Świetlicy realizowaliśmy działania edukacyjne, aktywistyczne, artystyczne, społeczne i badawcze. Wspieraliśmy grupy narażone na wykluczenie społeczne. Współorganizowaliśmy lokalną edycję Objazdowego Festiwalu Filmowego WATCH DOCS. Prawa Człowieka w Filmie. Prowadziliśmy dziecięco-młodzieżowy Teatr Młynówka. Cieszyński Teatr Młynówka (działający przy Świetlicy Krytyki Politycznej) został wyróżniony prestiżową nagrodą Grand Prix na Dziecięcym Festiwalu Teatralnym w Czerwionce-Leszczynach za spektakl Mama zawsze wraca w reżyserii Bogusława Słupczyńskiego. Punktem wyjścia 48. numeru „Krytyki Politycznej” zatytułowanego Odwaga był cykl spotkań zorganizowanych przez Świetlicę Krytyki Politycznej w Cieszynie.

Od października 2009 do lipca 2012 prowadziliśmy w Warszawie Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat przy ul. Nowy Świat 63. W okresie trzech lat NWS stał się największym ośrodkiem kultury niezależnej w stolicy. Zarówno dla władz samorządowych, jak i Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego było to przedsięwzięcie eksperymentalne. Centrum było pierwszym w Warszawie tak dużym ośrodkiem prowadzonym przez organizację pozarządową, a nie firmę prywatną lub instytucję publiczną. Wizytówką NWS stały się wykłady i seminaria w ramach Uniwersytetu Krytycznego, koncerty czołówki muzyków w cyklu „Wolne Niedziele” oraz wykłady wybitnych zagranicznych filozofów, socjologów, historyków goszczących w Warszawie na zaproszenie Stowarzyszenia. Podczas trzech lat działalności w NWS odbyło się ponad 1100 wydarzeń kulturalnych, pokazaliśmy 260 filmów i zaprosiliśmy warszawiaków na 120 koncertów. Centrum Kultury współpracowało z ponad 50 organizacjami pozarządowymi i instytucjami.

Zobacz film o Nowym Wspaniałym Świecie i środowisku KP w reżyserii Marii Zmarz-Koczanowicz: Nowy Wspaniały Świat – filmy dokumentalne, Oglądaj na TVP VOD.

W latach 2012-2018 siedziba Krytyki Politycznej mieściła się w Warszawie przy ul. Foksal 16. Odbywały się tam wykłady i seminaria Uniwersytetu Krytycznego, pokazy filmowe i debaty społeczno-kulturalne. Obok przestrzeni, w której odbywały się otwarte debaty działały redakcje Wydawnictwa Krytyki Politycznej i Dziennika Opinii (jak wtedy nazywała się internetowa odsłona KrytykaPolityczna.pl), księgarnia KP, Instytut Studiów Zaawansowanych (później przemianowany na Instytut Krytyki Politycznej) oraz administracja Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego.

Od 2019 roku nasza siedziba mieści się na Jasnej 10 w Warszawie. Teraz to tutaj są redakcje Wydawnictwa i internetowego dziennika, Instytut KP organizuje tu seminaria. W 2020 roku otworzyliśmy Społeczną Instytucję Kultury JASNA 10, prowadzoną w konsorcjum organizacji i grup pod kierunkiem Krytyki Politycznej, m.in. Fundacji Strefa WolnoSłowa, KEM, Automatophone, SZAJN, Black Justice Poland i Grupy ZAKOLE. Działania kierowane są do społeczności narażonych na dyskryminację (LGBTQ+, migranckich, uchodźczych, Głuchych, neuroróżnorodnych, nastoletnich) oraz warszawskich środowisk artystycznych, akademickich i aktywistycznych. 

Zobacz krótki film o działalności Społecznej Instytucji Kultury JASNA 10:

Od 2024 roku prowadzimy księgarnio-kawiarnię Prześniona x Łoskot Cafe na Jasnej 10 w Warszawie.

W 2012 roku Krytyka Polityczna otworzyła Instytut Studiów Zaawansowanych. Działalność instytutu zainaugurował wykład Zygmunta Baumana, wyznaczając kierunek refleksji nad kryzysem więzi społecznych, demokracji i wyobraźni zbiorowej. Tak ten moment wspomina Mikołaj Syska, były kurator Instytutu:

– W 2012 roku wiele mówiło się o miałkości zaplecza polityki. Poruszano temat potrzeby tworzenia think tanków, naukowych środowisk zaangażowanych politycznie. Uniwersytety bardzo się wtedy neoliberalizowały. Instytut był odpowiedzią na te problemy i potrzeby. Łączył produkcję wiedzy i zaplecze seminaryjne dla studentów.

Instytut organizuje seminaria, wykłady i projekty badawcze z zakresu ekonomii, filozofii, polityki społecznej i kultury, łącząc środowiska akademickie z praktykami życia publicznego. Wśród prowadzących i uczestników znaleźli się m.in. Jerzy Osiatyński, Kazimierz Łaski, Andrzej Leder, Agnieszka Graff, Dorota Szelewa, Joanna Erbel, Przemysław Sadura oraz Patrycja Sasnal, a także liczni uznani intelektualiści i eksperci z zagranicy tacy jak Timothy Snyder, Jeffrey Sachs, Richard Sennett, Slavoj Žižek, Saskia Sassen czy Ivan Krastev. Spotkania te umożliwiały szerokiej publiczności bezpośredni kontakt z najważniejszymi współczesnymi nurtami myśli społecznej i politycznej.

Od 2020 roku jednostka działa jako Instytut Krytyki Politycznej, kontynuując misję tworzenia przestrzeni dla pogłębionej analizy i krytycznego namysłu nad współczesnością. Skupia się na badaniach i publikacji ich wyników. W myśl socjologii szybkiego reagowania Instytut łączy klasyczne badania społeczne z formą reporterską i publicystyczną, tworząc modele opisu rzeczywistości, które pozwalają reagować na wydarzenia w czasie ich trwania. Dzięki temu możliwe było m.in. socjologiczne opisywanie kryzysu humanitarnego na polsko-białoruskiej granicy równolegle do jego przebiegu.

Na podstawie badań przyczyn sukcesu wyborczego PIS w 2015 roku powstała książka Nowy autorytaryzm Macieja Gduli. Na badaniach Instytutu opiera się także Społeczeństwo populistów Przemysława Sadury i Sławomira Sierakowskiego, bestseller Wydawnictwa KP diagnozujący istnienie tzw. wyborców cynicznych, nieidentyfikujących się z poglądami polityków, na których głosują, lecz przewidujących krótkoterminowe korzyści związane z rządami danej partii.