Zmierzch magów

Można czytać tę książkę zgodnie z logiką, że „nie ma przypadków, są tylko znaki”. Wówczas da się uwierzyć, że artyści są najpotężniejszymi ludźmi na świecie. Ale można też czytać ją tak, że nie ma znaków, są tylko przypadki, między którymi czasem przebiegają niespodziewane iskry, czasem rezultaty eksplozji w czyichś rękach. Zapewne wówczas te historie, same w sobie niebywałe, stają się ciekawsze. Ale wybór należy do Was.

(…) Muzyczuk pokazuje podskórne oddziaływaniu ekspresjonizmu i okultyzmu w ramach kultury sowieckiej lat 80. XX wieku oraz w latach wczesnej transformacji rynkowej Europy Wschodniej. Autor daje nam wgląd w kształtowanie się postaw antydemokratycznych wśród twórców związanych z rosyjskim undergroundem – którzy później przepłynęli (…) w obszar „rosyjskiego pola politycznego

Widmo dopiero co umarłego komunizmu łączy się tu z serią mikro- i makrokatastrof. Załamanie nerwowe i/lub (?) spirytualne oświecenie Zbigniewa Sajnóga, lidera legendarnej formacji performatywnej Totart, łączy się z zatonięciem promu „Jan Heweliusz”. Absurdalny rosyjski projekt multimedialny „Lenin był grzybem" wiąże się z zafascynowanymi magią i anarchizmem Aleksandrem Duginem oraz Eduardem Limonowem. Sfabrykowanie wydobycia zwłok Witkacego spaja się z nekrorealizmem, czyli leningradzkim ruchem oczarowanych ekranowym turpizmem i turpizmem filmowców. Z kolei wszystkie te rozwidlające się ścieżki prowadzą ku tragedii smoleńskiej i wojnie w Ukrainie