Historia

Dzisiejsza historia pamięci jest historią Polski osadzonej w już oswojonej jednoetniczności.

Z tej perspektywy Hitlera nie widać. Widać wykonawców jego zaleceń.

Ścigając się na pamięć o ofiarach, tylko wzmacniamy swoje traumy.

Autor „Powstania umarłych” odpowiada Irenie Grudzińskiej-Gross

Trochę to żenujące, że znów trzeba przypominać o Żydach. Szczególnie gdy chodzi o wojenną Warszawę.

Na powstaniu warszawskim można dziś dokonywać aktów pamięciowego wampiryzmu.

Zmarli z powstania mogą prześladować współczesnych warszawiaków jako upiory.

Obecna Polska nie jest triumfem idei Giedroycia i w tym sensie jest on postacią tragiczną.

Dlaczego żołnierze Armii Krajowej, którzy pięć lat przygotowywali się
do podjęcia walki z wrogiem, po kilku godzinach powstańczych starć opuszczali
Warszawę?

Przetrwali, ale nie zostali uznani. Ich cierpienie nie skończyło się w maju 1945. Homoseksualiści i lesbijki nawet jeśli ocaleli, nie stali się ocalonymi.