Ale nie ma pewności, czy prezydent odważy się na jej ratyfikację przed wyborami.

Poziom konfliktu pomiędzy Syrizą i UE może obniżyć wyłącznie zmiana polityki europejskiej socjaldemokracji.

Być może owo zapatrzenie Syrizy, Podemos, Die Linke w Rosję Putina jest po prostu tradycyjną geopolityką.

Pytanie, kim okaże się Tsipras, wciąż pozostaje otwarte.

Ani unijnymi dyrektywami.

Obywatele globalnego Weimaru nie głosują już na projekt, bo go nie mają. Głosują wyłącznie w rytmie swojego aktualnego „tożsamościowego wkurwienia”.

Jest złudzeniem, że jeśli liberalna demokracja potrafi „wysiedlić z Europy muzułmanów”, liberalną demokracją jeszcze pozostanie.

Czy szef Rady mówi w „języku europejskim”?

Idea integracji europejskiej jest dziś poza zasięgiem polskiej polityki.

Lepiej sprzedawać się komuś, kto rządzi, niż oddawać się za darmo komuś, kto władzy nie będzie miał nigdy.