Narkopolityka

Narkotyki powodują uzależnienie? Nieprawda

narkopolityka-szczur-crack

Nawet szczury nie chcą kokainy, jak mają dostęp do innych przyjemności.

Mija sto lat, odkąd wprowadzono na świecie pierwsze prawo zabraniające używania narkotyków. Przez całe to długie stulecie wojny z narkotykami nasi nauczyciele i politycy opowiadali nam tę samą historię o tym, skąd bierze się uzależnienie. Słyszeliśmy ją tyle razy. Dziś niemal wszyscy wierzą, że jest prawdziwa. W końcu wydaje się zgodna ze zdrowym rozsądkiem, oczywista. Dopóki nie wyruszyłem w podróż, aby zrozumieć, co naprawdę napędza wojnę z narkotykami i by napisać o tym książkę, ja również wierzyłem w tę historię. Trzy lata później, pokonawszy trzydzieści tysięcy mil drogi, wiem, że niemal cała nasza dotychczasowa wiedza o uzależnieniu jest fałszywa. Dziś dysponujemy nową teorią – musimy tylko chcieć się z nią zapoznać.

Ta nowa teoria, jeśli nas przekona, będzie wymagać głębokich przemian, które nie ograniczają się do wojny z narkotykami. Wymaga, abyśmy zmienili samych siebie.

Zrozumiałem to dzięki wielu niezwykłym ludziom, jakich poznałem w mojej podróży. Od przyjaciół czarnoskórej piosenkarki Billie Holiday, którzy opowiedzieli mi, jak jeden z inicjatorów wojny z narkotykami prześladował ją i przyczynił się do jej śmierci. Od lekarza żydowskiego pochodzenia, ukradkiem wywiezionego w dzieciństwie z budapesztańskiego getta, który wiele lat później zgłębił tajemnice uzależnienia. Od transpłciowego handlarza kokainą z Brooklynu, który przyszedł na świat, bo jego ojciec – nowojorski policjant – zgwałcił jego matkę, narkomankę. Od człowieka, którego brutalna dyktatura dwa lata więziła w całkowitym odosobnieniu, a który został prezydentem Urugwaju i jako pierwszy położył kres wojnie z narkotykami.

Miałem osobiste powody, by szukać odpowiedzi na pytanie o źródła uzależnienia. Z wczesnego dzieciństwa pamiętam chwilę, kiedy próbowałem obudzić kogoś z mojej najbliższej rodziny – i nie mogłem. To jedno z moich pierwszych wspomnień. Od tamtej pory nurtowała mnie największa tajemnica uzależnienia: dlaczego ludzie zafiksowują się na narkotykach do tego stopnia, że nie mogą z nimi zerwać? Jak pomóc takim osobom wrócić do społeczeństwa? Nieco później inna bliska mi osoba uzależniła się od kokainy, a moim życiowym partnerem został człowiek uzależniony od heroiny. Życie wśród uzależnionych było dla mnie codziennością.

Szczurzy raj

Gdyby mnie wtedy ktoś zapytał, co powoduje uzależnienie, popatrzyłbym na niego, jakby był niespełna rozumu, i odpowiedziałbym: „Jak to co? Narkotyki!” Przecież to oczywiste. Nieraz widziałem, jak to się dzieje, a w każdym razie tak mi się wydawało. Doskonale wiemy, jak to działa: wyobraźcie sobie, że dwadzieścia przypadkowych osób będzie przez trzy tygodnie zażywać jakiś silny narkotyk. Narkotyki zawierają chemiczne „haczyki” – substancje, od których się uzależniamy. Więc gdyby po trzech tygodniach wszyscy ci ludzie nagle przestali je zażywać, ich organizmy domagałyby się kolejnej dawki. Odczuwaliby przemożny głód narkotykowy. Byliby uzależnieni. Tak działają narkotyki.

Tyle mówi stara teoria, oparta między innymi na eksperymentach ze szczurami. W latach osiemdziesiątych XX wieku można było je oglądać w reklamach społecznych. Doświadczenie było proste: zamknąć szczura w klatce i dać mu do wyboru dwa poidełka. Jedno zawiera wodę; drugie – wodę z heroiną lub kokainą. Praktycznie za każdym razem szczur wręcz nie może oderwać się od wody z narkotykiem. Pije jej coraz więcej. Pije tak długo, aż umrze.

Głos w reklamie wyjaśniał: „Tylko jeden narkotyk uzależnia tak silnie, że dziewięć na dziesięć szczurów w laboratorium chce go brać. I brać. I brać. Aż zdechnie. Ten narkotyk to kokaina. Na ciebie podziała tak samo.”

Dopiero w latach siedemdziesiątych profesor psychologii z Vancouver Bruce Alexander zwrócił uwagę na pewien szczególny aspekt tego doświadczenia. Szczur jest zamknięty w klatce zupełnie sam. Nie ma się czym zająć. Ma tylko narkotyk. Co się stanie, gdy zmienimy mu środowisko? Alexander zbudował „Rat Park” – raj dla szczurów. Była to luksusowa klatka. Oferowała szczurom wszystko, czego trzeba im do szczęścia: kolorowe piłki do zabawy, tunele do biegania, smakowitą karmę – a przede wszystkim towarzystwo. Pytanie brzmiało: czy zmiana środowiska wpłynie na wynik eksperymentu?

Na początku zwierzęta w szczurzym raju piły wodę z obu poidełek, bo nie wiedziały, co zawierają. Ale potem działo się coś zaskakującego.

Szczęśliwe szczury nie chciały pić wody z narkotykiem. Unikały jej. Wypijały mniej niż jedną czwartą tej ilości, którą piły samotne szczury w klatkach. Ani jeden nie zdechł. Szczury samotne i nieszczęśliwe szybko popadały w głębokie uzależnienie. Szczęśliwym nie zdarzyło się to ani razu.

No dobrze – myślałem – ale może ta prawidłowość dotyczy tylko szczurów? Nie prowadzi się przecież takich eksperymentów na ludziach. A jednak w tym samym czasie, gdy Alexander obserwował „szczurzy raj”, trwał ludzki odpowiednik jego doświadczenia: wojna w Wietnamie. Tygodnik Time donosił, że wśród żołnierzy zażywanie heroiny było „równie powszechne jak żucie gumy”. Są na to twarde dowody. Badania opublikowane w piśmie Archives of General Psychiatry mówią, że około 20% amerykańskich żołnierzy w Wietnamie uzależniło się od heroiny. Łatwo zrozumieć niepokój, z jakim przyjęto wówczas te doniesienia: wraz z końcem wojny miała wrócić do kraju olbrzymia liczba narkomanów.

Tymczasem – według tego samego badania – po powrocie do domu niemal 95% uzależnionych żołnierzy po prostu odstawiło narkotyki. Na odwyk trafiali nieliczni. Kiedy z wojny, z tej potwornej klatki bez wyjścia, wrócili do przyjaznego środowiska, narkotyk nie był im już potrzebny.

Profesor Alexander sądzi, że to odkrycie podważa zarówno prawicowy pogląd, jakoby uzależnienie od narkotyków było moralnym upadkiem, konsekwencją hedonizmu i łatwego dostępu do używek, jak i pogląd liberalny, zgodnie z którym uzależnienie to choroba wywoływana przez oddziaływanie pewnych związków chemicznych na mózg. Uzależnienie, twierdzi Alexander, jest przystosowaniem do środowiska. To nie człowiek jest winny. Winna jest jego klatka.

Profesor Alexander kontynuował badania nad szczurzym rajem. Powtórzył pierwotny eksperyment, w którym izolowane w klatkach szczury szybko popadały w nałóg. Przetrzymywał je w tych warunkach przez 57 dni – wystarczająco długo, by zdążyły się uzależnić. Następnie przenosił szczury z izolatek do „raju”. Chciał sprawdzić, czy uzależnienie przejmuje kontrolę nad mózgiem zwierzęcia w takim stopniu, że nie może ono normalnie funkcjonować. Czy narkotyk rzeczywiście czyni nas bezwolnymi? I znów wynik był niespodziewany. Przez krótki czas szczury wykazywały objawy odstawienne, ale szybko przestawały potrzebować narkotyku i wracały do zdrowia. W przyjaznym środowisku dochodziły do siebie. (Pełną dokumentację tych eksperymentów znajdziecie w mojej książce).

Heroina w szpitalu

Z początku nie rozumiałem, jak to możliwe. Ta nowa teoria przeczyła całej dotychczasowej wiedzy o uzależnieniu. Zdawała się niewiarygodna. Ale im dłużej rozmawiałem z naukowcami i im więcej czytałem o wynikach ich badań, tym więcej poznawałem faktów, których nie da się pogodzić z tradycyjnym rozumieniem uzależnienia.

Oto tylko jeden przykład typowej sytuacji, jaka może stać się udziałem każdego z nas. Jeśli wpadniesz dziś pod samochód i trafisz do szpitala ze złamaniem biodra, lekarz prawdopodobnie poda ci środek przeciwbólowy o nazwie diacetylomorfina. To medyczna nazwa heroiny. Nie będzie w tym nic dziwnego – wielu pacjentom podaje się heroinę przez dłuższy czas dla uśmierzenia bólu. To heroina bez żadnych domieszek, znacznie silniejsza i czystsza od tej, jaką można kupić u ulicznego dealera. Więc jeśli tradycyjna teoria o mechanizmach uzależnienia jest prawdziwa – jeśli przyczyną uzależnienia są narkotyki, bez których nasz organizm po pewnym czasie nie może się obejść – łatwo przewidzieć, co stanie się z pacjentami. Powinni wychodzić ze szpitala w stanie głębokiego uzależnienia. Powinni odczuwać głód narkotykowy.

Dziwna rzecz: tak się niemal nigdy nie zdarza. Nawet po kilku miesiącach przyjmowania środka przeciwbólowego pacjenci odstawiają go z dnia na dzień. Ten sam narkotyk, który u „ludzi z ulicy” wywołuje skrajne uzależnienie, wydaje się obojętny dla szpitalnych pacjentów.

Nie sposób pogodzić tej obserwacji z dotychczas obowiązującą teorią, jakoby to owe szczególne chemiczne „haczyki” wywoływały uzależnienie. Wyjaśnia to natomiast teoria Bruce’a Alexandra. Człowiek uzależniony jest jak szczur w pierwszej klatce: wyobcowany, samotny, zdany tylko na siebie. Poza narkotykiem nie ma nic, co przyniosłoby mu ulgę. Pacjent w szpitalu jest natomiast jak szczur z klatki drugiego rodzaju. Wraca do domu, do otoczenia kochających ludzi, w którym czuje się dobrze. Ten sam narkotyk, inne środowisko.

Więzi zamiast uzależnienia

Przeciwieństwem uzależnienia nie jest więc abstynencja. Przeciwieństwem uzależnienia jest więź z innymi ludźmi.

Wiedza, jaką dysponujemy dzięki tym eksperymentom, ma daleko idące konsekwencje. Nie chodzi tylko o to, by lepiej zrozumieć mechanizm uzależnienia. Zdaniem profesora Petera Cohena, jako ludzie mamy głęboką potrzebę bliskości i budowania więzi. To daje nam szczęście. Ktoś, kto nie może takich więzi stworzyć, przywiązuje się do tego, co napotka: do furkotu ruletki albo do ukłucia igły. Według Cohena nie należy w ogóle mówić o uzależnieniu, ale o „tworzeniu więzi”. Uzależnienie to wytworzenie z narkotykiem takiej więzi, jakiej nie udało się stworzyć z innym człowiekiem.

Przeciwieństwem uzależnienia nie jest więc abstynencja. Przeciwieństwem uzależnienia jest więź z innymi ludźmi.

Wiedząc już to wszystko, nadal nie mogłem wyzbyć się wątpliwości. Czy zawarte w narkotykach substancje chemiczne naprawdę nie mają znaczenia? Tłumaczono mi, że można przecież uzależnić się od hazardu, a to nie wymaga wstrzykiwania sobie czegokolwiek. Uzależnienie jest możliwe bez chemicznych „haczyków”. W Las Vegas miałem możność obserwować spotkanie grupy wsparcia Anonimowych Hazardzistów. Było oczywiste, że są tak samo uzależnieni od hazardu jak moi bliscy, których znam całe życie, są uzależnieni od narkotyków.

Czy to oznacza, że chemia nie odgrywa żadnej roli w uzależnieniu? Okazuje się, że drogą eksperymentów uzyskaliśmy precyzyjną odpowiedź na to pytanie. Pisze o tym Richard DeGrandpre w książce „The Cult of Pharmacology”.

Wszyscy są zgodni, że jednym z najtrudniejszych do pokonania nałogów jest uzależnienie od papierosów. Chemicznym „haczykiem” w tytoniu jest nikotyna. Wynalezienie plastrów nikotynowych na początku lat dziewięćdziesiątych przyjęto z wielką nadzieją: wydawało się, że palacze będą mogli przyjmować niezbędną im nikotynę bez wielu toksycznych i chorobotwórczych substancji, jakie do ich płuc wprowadza dym papierosowy. Uwolnią się od nałogu.

Jednak kiedy Ministerstwo Zdrowia zleciło badania, okazało się, że plastry nikotynowe wyzwoliły od nałogu zaledwie 17,7% palaczy. To nie jest nic. 17,7% uzależnionych to nadal miliony ludzi, którym papierosy rujnują życie. Ale dzięki temu badaniu dowiedzieliśmy się, że chemiczne „haczyki” same w sobie są przyczyną stosunkowo niewielu uzależnień.

Ma to olbrzymie znaczenie dla stuletniej już wojny z narkotykami, która pochłonęła mnóstwo ofiar śmiertelnych od Meksyku po Liverpool. Uzasadnia się ją tak: istnieją pewne substancje chemiczne, które sprawiają, że człowiek przestaje panować nad swoim zachowaniem. Dlatego takie substancje trzeba fizycznie wyeliminować z obiegu. Ale jeśli to nie związki chemiczne powodują uzależnienie, jeśli prawdziwą przyczyną uzależnienia jest brak poczucia bliskości innych ludzi – wówczas wojna z narkotykami nie ma najmniejszego sensu.  

Rozwiązanie portugalskie

W rzeczywistości wojna z narkotykami wręcz wpycha ludzi w uzależnienie. Odwiedziłem więzienie w Arizonie, w którym karą za zażywanie narkotyków jest zamknięcie na długie tygodnie i miesiące w maleńkiej izolatce wydrążonej w skale. Trudno byłoby stworzyć ludziom środowisko bliższe owym klatkom, w jakich szczury zdychały z przedawkowania. A kiedy więzień wychodzi na wolność, ma na koncie wyrok i poważne problemy ze znalezieniem pracy, co tym dotkliwiej odcina go od społeczeństwa. Obserwowałem ten proces na całym świecie i widziałem ludzi, którzy padli jego ofiarami.

W rzeczywistości wojna z narkotykami wręcz wpycha ludzi w uzależnienie.

Istnieją dziś inne rozwiązania. Można stworzyć system pomyślany tak, aby pomagał uzależnionym odbudować więź z otoczeniem, a dzięki temu pozbyć się nałogu.

To nie są teoretyczne rozważania. To dzieje się już dziś, widziałem to na własne oczy. Jeszcze piętnaście lat temu największych w Europie problemów z narkomanią doświadczała Portugalia. Jedna osoba na sto była tam uzależniona od heroiny. Klasyczna wojna z narkotykami nie przynosiła rezultatów, problem narastał z roku na rok. W końcu Portugalczycy zaczęli szukać innych rozwiązań. Zdekryminalizowali wszystkie narkotyki. Pieniądze zaoszczędzone dzięki temu, że nie musieli już nikogo ścigać i wtrącać do więzienia za posiadanie narkotyków, przeznaczyli w całości na terapię, która pomaga uzależnionym dojść do ładu z własnymi emocjami i odbudować relacje społeczne. Decydującym krokiem na tej drodze jest zapewnienie im bezpiecznego mieszkania i miejsca pracy, do którego dopłaca państwo. Dzięki temu odzyskują chęć życia i poczucie celu. Widziałem komfortowe, przyjazne kliniki, w których ludzie z poważnymi urazami psychicznymi, zagłuszanymi przez lata narkotykami, odkrywają swoje emocje na nowo i uczą się je przeżywać.

Obserwowałem, jak radzi sobie grupa uzależnionych, którym przyznano pożyczkę na założenie firmy przeprowadzkowej. Niemal z dnia na dzień wytworzyli wspólnotę, Odzyskali więź ze sobą i ze społeczeństwem. Zaczęli się sobą wzajemnie opiekować.

Dziś można już ocenić rezultaty tej polityki. Niezależne badanie przeprowadzone przez British Journal of Criminology wykazało, że od początku pełnej dekryminalizacji narkotyków odsetek uzależnionych znacznie spadł, a liczba osób przyjmujących narkotyki dożylnie spadła aż o 50%. Powtórzę: zmalała o połowę! Dekryminalizacja okazała się tak wielkim sukcesem, że dziś mało kto w Portugalii pragnie powrotu do dawnego systemu. W 2000 r. najbardziej zaciętym wrogiem dekryminalizacji był Joao Figueira, ówczesny szef wydziału do walki z narkotykami w portugalskiej policji. Publicznie przeciwstawiał się dekryminalizacji narkotyków i przewidywał, że liberalizacja prawa przyniesie opłakane skutki. Ale kiedy rozmawiałem z nim niedawno w Lizbonie, przyznał, że nie sprawdziła się ani jedna z jego pesymistycznych prognoz. Dziś ma nadzieję, że za portugalskim przykładem pójdzie cały świat.

Nie narkotyki, tylko samotność

To nie jest jedynie kwestia pomocy uzależnionym. To dotyczy nas wszystkich i zmusza, byśmy spojrzeli na siebie inaczej niż dotąd. Ludzie są istotami społecznymi. Potrzebujemy bliskości i miłości innych. Tymczasem wytworzyliśmy takie środowisko i taką kulturę, która albo wprost niszczy więzi społeczne, albo oferuje jedynie ich parodię w Internecie. Rosnące masy uzależnionych to objaw głębszej dolegliwości, jaka trapi całe społeczeństwa. Coraz częściej zwracamy wzrok ku nowym, lśniącym gadżetom zamiast ku ludziom w najbliższym otoczeniu.

Brytyjski pisarz George Monbiot nazwał nasze czasy „wiekiem samotności”. Stworzyliśmy społeczeństwo, w którym odcięcie się od wszelkich kontaktów towarzyskich jest o wiele łatwiejsze niż kiedykolwiek przedtem. Bruce Alexander, twórca „szczurzego raju”, uważa, że dziś nie można mówić już tylko o leczeniu uzależnionych jednostek. Trzeba zacząć mówić o tym, jak wspólnym wysiłkiem wyleczyć całe społeczeństwo z epidemii samotności, która otacza nas gęstniejącą mgłą.

To, co dziś wiemy o uzależnieniu, wymaga nie tylko reform politycznych, nie tylko innego sposobu myślenia, ale przede wszystkim wymaga od nas zmiany nastawienia.

Niezwykle trudno jest kochać kogoś uzależnionego. Wiem z doświadczenia, jak łatwo ulec pokusie tak zwanej „twardej miłości”, jaką propagują programy telewizyjne w rodzaju „Interwencji”: dać uzależnionemu do zrozumienia, że ma wziąć się w garść, albo zerwiemy z nim kontakt. Takie programy przekonują widzów, że jeśli osoba uzależniona nie umie wyzbyć się nałogu, powinni ją odtrącić. To logika wojny z narkotykami przeszczepiona do sfery prywatnej. Ale ludzie traktowani w ten sposób jeszcze bardziej pogrążają się w uzależnieniu. Możemy ich stracić na zawsze. Wróciłem z podróży z głębokim postanowieniem, że już nigdy nie będę odgradzać się od uzależnionych, bliskich mi ludzi. Muszą wiedzieć, że ich kocham bezwarunkowo, bez względu na to, czy wyjdą z nałogu.

W domu zobaczyłem byłego partnera, który trząsł się na gościnnym łóżku w narkotycznym głodzie. Od stu lat toczymy wojnę z uzależnionymi ludźmi. Kiedy ocierałem mu pot z czoła, pomyślałem, że powinniśmy byli wyznawać im miłość.

***
Johann Hari jest autorem książki Chasing the Scream: The First and Last Days of the War on Drugs wydanej dotychczas w języku angielskim, hiszpańskim, szwedzkim, niemieckim i francuskim. Jeszcze w tym roku ukaże się polski przekład książki.

Tekst ukazał się na portalu The Huffington Post. Tytuły i śródtytuły pochodzą od redakcji. Tłum. Marek Jedliński.

Komentarze

Uzupełnij wszystkie pola w formularzu.

Artykuł miesza co nieco i rzeczywiście cuchnie metafizyką. Co do interpretacji eksperymentu, pokazuje on nie to, że same narkotyki nie powodują uzaleznienia, ale że szczęśliwy szczur trudniej popada w uzależnienie i nie potrzebuje szukać środków zastępujących więzi i inne aspekty szeroko pojętego szczęścia. Z tego co pamiętam, nie było tam wersji przenoszenia zwierząt między klatkami. Gdyby uzależniony szczur przeniesiony do szczęśliwej klatki nagle rzucił nałóg (lub vice versa), wtedy można by mówić, że narkotyk nie ma wpływu na uzależnienie (nie mówiąc już o weryfikacji eksperymentu pod kątem działania stosowanej dawki na szczury czy tego na ile takie wyniki przenosić można na człowieka, mimo że gryzonie są bardzo bliskimi krewnymi naczelnych). Nie da się zaprzeczyć, że ludzie potrzebują więzi a umożliwienie jednostce samorealizacji i wiedzenia godnego życia, w środowisku pełnym więzi i akceptacji pomaga wyjść z uzaleznienia lub pomaga w nie nie popaść. Zdecydowanie musimy odejść od stygmatyzacji uzależnień i leczenia ich poprzez izolację uzaleznionych od reszty społeczeństwa. Jednak insynuacja, że więzi i odpowiednie środowisko wyleczą z uzależnienia i że dziesiątki lat badań pokazujących biochemiczne mechanizmy dzialania substanscji odurzających można wyrzucić z tego powodu do kosza, to coś, co zbyt zalatuje panią Pawlikowską i jej twierdzeniem, że uśmiechanie do lustra i pozytywna energia leczą depresję i działają o wiele lepiej niż inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny. Sorry Autorze i KP, piszecie, jakbyście nigdy nie znali nikogo, kto popadł w uzależnienie od narkotyków (lub ewentualnie nie zdajecie sobie sprawy z tego, że pisanie pod wpływem środków psychoaktywnych nie jest najlepszym pomysłem).

"Z tego co pamiętam, nie było tam wersji przenoszenia zwierząt między klatkami." Czyli źle pamiętasz i na tej podstawie wysuwasz wnioski.
"Gdyby uzależniony szczur przeniesiony do szczęśliwej klatki nagle rzucił nałóg [..], wtedy można by mówić [..]" Masz kłopoty z czytaniem ze zrozumieniem? Proponuję przeczytać tekst jeszcze raz koncentrując się na akapicie zawierającym zdania: "Przez krótki czas szczury wykazywały objawy odstawienne, ale szybko przestawały potrzebować narkotyku i wracały do zdrowia. W przyjaznym środowisku dochodziły do siebie. (Pełną dokumentację tych eksperymentów znajdziecie w mojej książce)."

CIEKAWE,
choć zbyt uproszczone.
To NIE takie proste :
-BEZWARUNKOWA MIŁOŚĆ WYLECZY CAŁE ZŁO ŚWIATA-
... brzmi to na poziomie 1o-letniej dziewczynki bawiącej się lalkami.
Ale często taką wizję świata opowiadają
... rządzący tego świata !
...
DUŻO LUDZI zwyczajnie bywa złych...
od zawsze.
A co do SAMOTNOŚCI - jest ona wynikiem,
skutkiem, a nie przyczyną !
TOKSYCZNA jest nasza tzw.
POP-KULTURA, nasz archetyp !
... ale to już całkiem inna historia !

Twierdzenie ze do zwalczenia uzaleznienia wystarczy milosc to troche jak madrosci babci Stefanii twierdzacej ze na kazda chorobe pomaga ciezka praca i zimny prysznic. Uzaleznienie, fizyczne, psychiczne, to nie sa ogolne problemy zwiazane z obiektem wywolujacym wytrysk dopaminy. Alkoholizm to nie jest picie duzej ilosci alkoholu. Zarywanie nocy na pokera to nie jest jeszcze uzaleznienie od hazardu. Uzaleznienie to konkretne zmiany biochemiczne w mozgu wywolujace konkretne skutki. Mozna wypic morze wody i nie zachorowac. Tak samo mozna zachorowac od dwoch piw tygodniowo.
Autor bombarduje czytelnika wzmiankami o niepodwazalnych faktach naukowych, jak kazdy coach od rozwoju osobistego, a przeciesz juz z tak krotkiego tekstu bije niezaprzeczalna naukowa ignorancja autora. Nie, nie mowie o odmiennych interpretacjach wynikow badan, mowie o podstawowych brakach warsztatowych, niezbednych zeby zrozumiec czym jest uzaleznienie.
Rozumiem ze musza istniec takie poglady, tak jak najwyrazniej musza istniec sceptycy klimatyczni, ktorzy tez lubia sypac z rekawa niepodwazalnymi naukowymi faktami. Tylko nie rozumiem czemu taki portal jak Krytyka, mieniacy sie postepowym, promuje takie rzeczy. To ciemnogrod, porzucenie nauki na rzecz metafizyki.

"mowie o podstawowych brakach warsztatowych, niezbednych zeby zrozumiec czym jest uzaleznienie." Brakach warsztatowych?! I te braki są do czegoś niezbędne?!
"Uzaleznienie to konkretne zmiany biochemiczne w mozgu wywolujace konkretne skutki." Jak się podaje własną definicję i na tej podstawie udowadnia "niezaprzeczalną naukową ignorancję" kogoś, kto ma inny pogląd na daną sprawę, to potem już można swobodnie bredzić o ciemnogrodzie i "porzucaniu nauki na rzecz metafizyki".
Informuję przy okazji wszystkich pseudointelektualistów, że metafizyka JEST nauką.

Mostro
Po co tyle frustracji, spokojnie, tylko dyskutujemy. Nie przeszkadza mi ze masz inna opinie, i nie mam zamiaru z toba dyskutowac jesli na moje zdanie bedziesz reagowal jakby ci zylka pelknela.

"Jak się podaje własną definicję"
To nie jest moja definicja. Wplyw uzaleznienia na biochemie mozgu jest udowodniony naukowo. To powszechna wiedza, poczytaj. Ewentualnie, jesli wolisz, mozesz sprobowac udowodnic ze istnieje naukowy spisek. Na poziomie biochemicznym widac roznice miedzy mozgiem osoby uzaleznionej i mozgiem osoby nieuzaleznionej.

"Informuję przy okazji wszystkich pseudointelektualistów, że metafizyka JEST nauką."
Metafizyka jest jedna z dyscyplin filozofii, filozofia nie jest nauka.

"Wplyw uzaleznienia na biochemie mozgu jest udowodniony naukowo."

To nieprawda! To wpływ zażywania narkotyków na biochemię mózgu jest udowodniony naukowo. Ewentualnie wpływ biochemii na uzależnienie; ale właśnie o tym jest komentowany przez nas artykuł (czym jest uzależnienie).
Nie znajdziesz żadnych badań pokazujących zmiany w mózgu osób uzależnionych od hazardu, czy seksu, ale za to mnóstwo badań pokazujących zmiany w mózgu związane z "uzależnieniem" od marihuany. Celowo raz użyłem cudzysłowu, a raz nie, bo wszystko rozbija się o definicje. Nie ma powszechnie akceptowanej teorii czym jest uzależnienie:
blogs.plos.org/mindthebrain/2012/11/12/why-addiction-is-not-a-brain-disease/
albo:
http://www.youtube.com/watch?v=uUPHlAbAf2I 😉

Johann Hari ma swoją teorię, choć brzmi ona trochę naiwnie to przecież podaje konkretne badania naukowe mogące ją poprzeć. Ale oczywiście zawsze znajdą się mądrale którzy wiedzą coś lepiej choć nie odróżniają nie tylko korelacji od związków przyczynowo-skutkowych, ale nawet przyczyn od skutków, ale swoich adwersarzy chętnie zwyzywają od ignorantów naukowych, klimatycznych sceptyków, czy demaskatorów jakichś spisków, albo protekcjonalnie zalecą uspokojenie się i poczytanie (to może ja też: sjp.pwn.pl/sjp/metafizyka;2482463.html , sjp.pwn.pl/sjp/filozofia;2557897.html).

Idę sobie poćpać , bo się sfrustrowałem uzależnieniem od tych wszystkich wkurzających lewackich teorii. 😛

Mostro
"Nie znajdziesz żadnych badań pokazujących zmiany w mózgu osób uzależnionych od hazardu, czy seksu, ale za to mnóstwo badań pokazujących zmiany w mózgu związane z "uzależnieniem" od marihuany."
Biologicznie chodzi o wystrysk dopaminy na jadro pollezace, o stymulowanie osrodka nagrody. To nieustanne stymulowanie osrodka nagrody odpowiada za zmianami biochemicznymi w mozgu osoby uzaleznionej. Dlatego wlasnie mozna sie uzaleznic od hazardu od pornografii. Wiem ze sie obrazisz, ale z drugiej strony dlaczego mam sie temperowac skoro w dalszym ciagu frustruje cie ze ktos ma odmienna opinie, to mialem na mysli piszac o podstawowych brakach warsztatowych.

PS.
Once again, filozofia to nie nauka, nie opiera sie na metodzie naukowej.

"Uzaleznienie to konkretne zmiany biochemiczne w mozgu wywolujace konkretne skutki. Mozna wypic morze wody i nie zachorowac. Tak samo mozna zachorowac od dwoch piw tygodniowo".

No właśnie o tym jest ten tekst. Jego rozpoznanie wyjściowe brzmi: niektórzy są bardziej niż inni predysponowani do popadnięcia w nałóg. Pytanie zatem, co sprawia, że są bardziej predysponowani? Czynniki genetyczne? Pewnie w jakimś stopniu. Ale być może także czynniki psychogenne, reaktywne, a więc środowiskowe? Taka jest teza tego tekstu. Możliwe, że to bzdura, ale może jednak nie do końca?

Swietny artykul! Bardzo za niego dziekuje i pozdrawiam

Witam,bardzo dobry tekst ,miałem podobne odczucia,pozdrawiam

Wspieramy środowisko naturalne i prawa zwierzątCHCĘ POMÓC!