Informacje i opinie, krytyczne poglądy, które nie są zmanipulowane przez wielkich graczy – korporacje, państwowe agencje itd. – też muszą kosztować.

Informacje i opinie, krytyczne poglądy, które nie są zmanipulowane przez wielkich graczy – korporacje, państwowe agencje itd. – też muszą kosztować.

Kiedy masz coś, co lubisz, np. czytanie krytycznych tekstów, w dzisiejszych czasach musisz niestety za to zapłacić. Czasem musisz zapłacić za to całkiem dosłownie. Informacje i opinie, krytyczne poglądy, które nie są zmanipulowane przez wielkich graczy – korporacje, państwowe agencje itd. – też muszą kosztować. Jeśli więc chcecie myśleć w sposób prawdziwie wolny, zdajcie sobie sprawę, że nie wystarczy po prostu czytać. Czytajcie Krytykę Polityczną, ale od czasu do czasu kliknijcie też w przycisk mówiący „Przekaż darowiznę”.

Możecie nie cierpieć mojego ekscentrycznego stylu uprawiania filozofii, ale pamiętajcie, że w „Krytyce Politycznej” jest miejsce i dla moich krytyków, i dla tych, którzy mnie bronią. Ponieważ to jest po prostu miejsce otwarte. W innych mediach można od razu poznać, z jakich pozycji jestem atakowany – ten to katolik, konserwatysta itd. Nie ma żadnych niespodzianek, od razu wiadomo, kto za tym stoi. W „Krytyce Politycznej” (potrafię trochę czytać po polsku) zawsze pozostaje niepewność, z jakiego miejsca mówi ten ktoś? Na tym polega piękno „Krytyki Politycznej”. Karty nie są od razu rozdane, nie wiemy z góry, co dostaniemy. Jest jak przestwór świeżego powietrza.

Zdjęcie: Slavoj Žižek na spotkaniu w Krytyce Politycznej. Fot. Maciej Komorowski

Bio

Slavoj Žižek

| Filozof, marksista, krytyk kultury
Słoweński socjolog, filozof, marksista, psychoanalityk i krytyk kultury. Jest profesorem Instytutu Socjologii Uniwersytetu w Ljubljanie, wykłada także w European Graduate School i na uniwersytetach amerykańskich. Jego książka Revolution at the Gates (2002), której polskie wydanie pt. Rewolucja u bram ukazało się w Wydawnictwie Krytyki Politycznej w 2006 roku (drugie wydanie, 2007), wywołało najgłośniejszą w ostatnich latach debatę publiczną na temat zagranicznej książki wydanej w Polsce. Jest również autorem W obronie przegranych spraw (2009), Kruchego absolutu (2009) i Od tragedii do farsy (2011).

Komentarze

System komentarzy niedostępny w trybie prywatnym przeglądarki.